Warning: include() [function.include]: URL file-access is disabled in the server configuration in /home/virtuals/tractortractor/public_html/nieuwsbrief/index.php on line 72
Warning: include(http://www.tractortractor.org/includes/topmenu.txt) [function.include]: failed to open stream: no suitable wrapper could be found in /home/virtuals/tractortractor/public_html/nieuwsbrief/index.php on line 72
Warning: include() [function.include]: Failed opening 'http://www.tractortractor.org/includes/topmenu.txt' for inclusion (include_path='.:/usr/share/php:/usr/share/pear') in /home/virtuals/tractortractor/public_html/nieuwsbrief/index.php on line 72
Nieuwsbrief september / oktober 2005
Een indrukwekkende maand op de Balkan..
Projecten van War Child bezocht in Bosni-Herzegovina en Kosovo en de reisvoorstelling gespeeld op bijzondere locaties..
Afgelopen vrijdag gingen tractor en volgwagen de boot op naar Egypte.
Morgen reizen wij er achteraan. Voor mijn gevoel is de reis nu heel erg echt begonnen. Het team voor Afrika in de startblokken..
Boot
Op mijn verjaardag, 9 sept, maken we de oversteek van Ancona naar Split, met de boot.
Ik voel me teruggeworpen in de tijd. Het is een schitterend land. Met bergen die uit de zee omhoog reizen, schitterend helderblauw water, supervriendelijke mensen.
De hele weg naar Mostar rij ik in verbazing rond. Wat is er hier gebeurd, en wat hier? Aan veel huizen wordt gebouwd, en vaak staan verdiepingen leeg. Pas als ik dichter bij Mostar kom snap ik waarom het er zo goed uitziet. Alle huizen zonder nieuwe stuuklaag zitten vol met duizenden granaatscherven en kogelgaten. Mensen reageren uitgelaten op me, er wordt veel getoeterd. Eerst ben ik nog bang dat ze me belachelijk maken, hun toeters klinken hard. Maar als ik om me heen kijk zie ik mensen grijnzen of de duim opsteken, alsof ze blij zijn iets vrolijks te zien. Ik zie ook veel kinderen van onder de 10 jaar. Zijn dit de kinderen van hoop? De oorlog is hier tien jaar geleden.
Mostar
Mostar is een mooie middeleeuwse stad, met midden in het centrum de Stari Most (oude brug). Deze brug is het symbool voor de eenheid van deze stad en haar verschillende bevolkingsgroepen. In de oorlog vernield maar nu is hij weer opgebouwd. De eerste avond van mijn bezoek word ik midden op deze brug gebeld door het radioprogramma Weg met BNN, ik ben zo onder de indruk van alles wat ik gezien heb dat ik haast niet kan stoppen met praten.
In zes dagen tijd speel ik voor 5 verschillende scholen, in alle uithoeken van de stad.
Ik haal Saar op van het busstation. (Saar gaat ook mee door Egypte, Soedan en Ethiopi..)
Met zn tween rijden we op de trekker door de halfverwoeste stad, en er schijnt een zacht nazomerzonnetje. Die avond praten we honderduit over alles wat komen gaat.
De volgende dag komt Geert, de fotograaf van het gezelschap, met zijn vriendin Dorthe. (Hij reist mee van Soedan naar Ethiopi maar komt ook langs in Balkan en Egypte).
Saar en Geert maken achtergrond artikelen tijdens deze reis. Die worden hopelijk een boekje met interviews en fotos van kinderen en grootouders onderweg: een boekje over dromen.
Het is geweldig om met zn allen meteen zo bezig te gaan. In korte tijd leren we veel kennen over de stad en haar mensen. De mensen van War Child Mostar (Educon) helpen me met het vertalen van de voorstelling.
Gymnasium
De bijzonderste voorstelling die ik speel is op het grote gymnasium van Mostar, dankzij Saar.
De week van mijn aankomst heeft de regering van Bosni stilzwijgend een nieuwe wet willen invoeren. Die zorgt ervoor dat scholen voortaan niet meer gemengd hoeven zijn. Het schooljaar is hierdoor later begonnen, dit moesten de kinderen via de radio horen. Het gymnasium is een van de weinige overgebleven etnisch gemengde scholen. Mijn voorstelling werd een kleine roep in de woestijn voor de OCSE die strijd voor communicatie en samenwerking tussen de verschillende bevolkingsgroepen in dit land. Ik speel mijn voorstelling over dromen voor een gemengde groep kinderen, en het is een feestje.
Reis naar Pristina
In zes dagen rij ik van Mostar naar Pristina. Stiekem is het herfst geworden en overal om me heen zie ik mensen hout verzamelen voor de winter. Ik rij door Bosni en Montenegro naar Kosovo.. Ik ben best bang gemaakt voor Kosovo. Vrijwel iedereen die ik tegenkom waarschuwt me voor corrupte nep-politie, de tractor die gegarandeerd gestolen gaat worden, en ik die overvallen wordt door wraakzuchtige moslims. Nou, ik heb geen wraaklustige moslim gezien! En natuurlijk ben ik hier blij om want per ongeluk bereidde ik me wel voor op het ergste. Al bij de eerste grensovergang wordt ik tegen elke voorspelling in niet bestolen of bekeurd maar op de cola genodigd door de douanebeambten. We staan boven op een berg in een verlaten landschap, het is muisstil hier, en het miezert zachtjes. We maken grapjes over de vlooien op de boot van Ancona naar Split.. Ze lachen om het meisje op haar trekker in the midle of nowhere.
De 600 kilometer naar Kosovo zijn de meest onopvallende kilometers van mijn reis, en toch voelen ze als de zwaarste. Het begint duidelijk winter te worden, ik heb het koud!
Documentaire
Marco en Joris komen langs, zij maken met ons de documentaire van de reis! Onderweg filmen wij filmen de roadmovie en Marco en Joris maken speciale reportages () Ze maken schitterende opnames!
Pristina
Pristina is een totaal andere stad dan Mostar, hier zou ik mensen niet op vakantie naartoe sturen. Ik voel me echt geen moment onveilig maar het is een heftige stad. Een stad met een Bill Clinton Avenue en vele witte VN wagens. Daartussen loopt en rijdt de gewone bevolking die duidelijk arm is. De mensen zijn hier stugger, als Groningers, maar bovenal merk je dat ze nog midden in een verwerkingsfase zitten. De oorlog is hier nog maar zes jaar geleden. De VN gaat eind dit jaar weg, en dat maakt de mensen onrustig. Er is nog weinig opgebouwd. Minstens drie keer per dag valt de stroom uit, en ook water is er niet altijd. Wat heeft de VN hier al die tijd gedaan? Ik hoor verhalen over een Afrikaan die de stad winterklaar moest maken, en een Pakistaanse man die de rechten van mannen en vrouwen hier moet verdedigen..
En ik kom veel trekkers tegen met grote ladingen hout erop, midden in de stad.
Ik speel op een school met gewone kinderen, special needs children en gehandicapte kinderen. Het is erg grappig te praten met de drie dove jongens die ik daar tegenkom, met hun kan ik nog makkelijker met handen en voeten praten dan met gewone kinderen.
Gevangenis en karaoke
Ik speel ook een voorstelling in de jeugdgevangenis bij Pristina, deze voorstelling wordt aangepast door het slechte weer maar is erg bijzonder. Ik speel voor gevangenen (jongns en meiden van mijn eigen leeftijd) en bewakers. Nog nooit zag ik wensen met zoveel zorgvuldigheid in de grond gestopt worden, het was indrukwekkend.
s Avonds zingen we karaoke in een Japanse VN bar met een aantal vrouwen die voor de VN, Unicef en de gevangenis werken. (bijzondere vrouwen in een heftige omgeving) De gesprekken zijn inhoudelijk uitdagend en worden afgewisseld door uitbundig gezang.. Ook Marco en Joris, die de documentaire over deze reis maken, doen geweldig grappig mee!
Kosovo krijgt een staartje..
Op de grens terug naar Bosni krijgen we er een teamlid bij. 
Naar Itali
Op de weg terug overnacht ik, per ongeluk, een nacht als dakloze in Mostar. Maar dan wel op de sjiekste plek die een dakloze zich wensen kan!
Transport
Met de trekker op een vrachtwagen word ik terug naar Itali gebracht. Ik rij met de Joegoslavische chauffeur mee om ons door de douanes te loodsen. Deze snelle transport (over ong. dezelfde route als heenweg) werd geregeld door de Deutz zodat ik langer bij War Child projecten kon blijven zonder tijd en klimaatplanning in gevaar te brengen..
Itali
Terug in Itali, vlakbij Milaan in Treviglio, beleef ik mijn eerste heuse persconferentie en poseer voor minstens 25 fotografen (nee, nog geen popster hihi). Heel grappig vond ik het wel, ik voel mezelf aan beide kanten van een verhaal staan.. Die van de sponsors, en die van de demonstranten om de hoek. Die van de promotie, en die van de baldadigheid. ()
Carnet de Passage, zonnedakje, dakisolatie, bootvertraging..
Voorbereidingen voor Egypte
Wat serieuzer zijn alle papieren die op zich laten wachten. Sinds Frankrijk maak ik me al zorgen hierover en pas in Treviglio wordt er eindelijk echt werk van gemaakt. (ja, dat zat me hoog) Het komt gelukkig goed, en aan het einde van een lange week hebben we een Carnet de Pasage voor trekker en volgwagen.
Verder krijgt mijn trekker een zonnedakje, en ik mag zelf een kleurtje uitkiezen..fuchsia-roze? Nee, doe toch maar die stof met 100%UVwering, ik voel me nog een beetje imbeciel met zon dakje maar wedden dat hij broodnodig blijkt? Hij ziet er wel grappig uit, ik heb hem speciaal doch degelijk ontworpen voor Afrika. Er worden ook beugels voor de camera op de tractor gemaakt zodat ik onderweg kan filmen: mn uitzicht, de mensen die ik tegenkom..
Verder geven Colin, KJ en ik, de volgwagen een dakisolatie zodat zij zich ook een beetje gesoleerd kunnen voelen in Afrika. vervangen olie, krijgen nieuwe banden, maken geheime luikjes en zijn SDF eeuwig dankbaar voor haar hulp!
Bracchi
Meneer Bracchi, Tufariello regelt via Same Deutz-Fahr het transport naar Egypte voor de tractor en volgwagen, dit is echt super! Twee dagen zijn we bezig om de tractor en wagen reisklaar te maken..hij sponsort de overtocht en doet dit om inhoudelijke redenen. En dankzij hem reizen we ook een stukje veiliger.. Jammer dat de boot bijna een week vertraging heeft
RBgan satelliet laptop: Satfa /Xantic
Van het bedrijf Satfa uit Rotterdam krijgen we een satelliet laptop mee voor op reis. Dit maakt mogelijk dat ik vanaf nu ook in the midle of nowhere berichten naar mijn site kan sturen..vanonder de Piramides vandaan bijvoorbeeld!
Echt geweldig, en Xantic geeft ons naar zeggen fikse korting op de belminuten!
Apotheek t Rikkelder, medicijnen gebracht
Het lijkt wel een sponsorbrief maar omdat de reis nog steeds alleen maar mogelijk wordt gemaakt door de inzet van zoveel vrijwillige hulp, ben ik ongelooflijk dankbaar voor al deze sponsors!
Apotheek t Rikkelder uit Ruurlo is zon kanjer. Deze man, meneer Vincent Bohnenn, leverde ons via de moeder van volgwagen-Colin alle medicijnen voor tijdens deze reis. Hij volgde al de reis naar Parijs en hangt nu voor de wachtende klanten in zijn Apotheek een foto op van ons team, met dankzij mijn moeder, een reisverslag erbij om door te bladeren..
Vrijwilligers
Vrijwilligers dus, zonder de hulp van de thuisbasis in Nederland was deze reis niet mogelijk geweest, nooit op deze communicerende manier. Zonder de inzet van mijn trekkerteam onderweg had ze zoveel minder inhoud! De thuisbasis helpt me met het financieel overzicht op ons sobere budget (al voel ik me de koning te rijk), ze sturen trekker T-shirts naar mensen (5euri voor War Child), vertalen de site, zenden deze nieuwsbrief, vinden extra sponsors en houden de pers op de hoogte..
Vier jaar bereidde ik in mijn eentje deze reis voor, verzamelde informatie en legde contacten met ambassades en goede doelen.. Maar als ik deze hulp niet gehad had, was ik nu nog nergens geweest. Drieduizend maal dank en een gigantisch applaus voor de mensen die zich nu zo hard in zetten voor haar verwezenlijking.. Ik zal er alles aan doen om het onderste uit de kan te halen om deze reis meer dan de moeite waard te maken!
Uitgeverij De Geus
Er komt in ieder geval een boek van, hoei!
Vorige week tekende ik het contract met uitgeverij de Geus! Heel Europa wist ik al van dit aanbod en ik heb flink mijn dagboekverslag bijgehouden. Deze week rond ik het gedeelte over Europa af en doe het op de brievenbus..ik hoop dat ze het wat vinden!
Weekje rust voor boek, paspoort hond, zus en Pascal
Weekje rustmaar veel laatste eindjes te doen, zus komt op bezoek met man Pascal. Samen logeren in een gezellig huisje en regelen een paspoort voor het staartje Kossovo.
Visum Soedan
Ze zijn mooi groen met een rood stempelZe waren heel relaxed en aardig. Ik ben helemaal vrolijk! Hiep! Dikke zoenen vanuit de regen..
Een sms vanuit Nederland van Saar, zij weet vanuit Nederland ons visum voor Soedan te regelen, zonder problemen (wat ons zo hartgrondig voorspeld was dat ik het zelf nauwelijks nog durfde te proberen in NL). De mensen op de ambassade bleken superaardig en behulpzaam, en voorspelden ons een warmhartig verblijf.
De reis die ik dus zoooo graag wil maken gaat dus door
Nieuwsbrief
Ik schrijf nu mijn nieuwsbrief op de avond voor vertrek naar Egypte. Excuses voor de vertraging, het kwam door inhoudelijke redenen, er is zoveel gebeurd! (zie ook site) Toch zal ik mijn best doen hem maandelijks te blijven sturen, en hierbij krijg ik hulp van Saar en KJ in de volgwagen. Straks rijd ik in mijn eentje weer op de trekker, naar een voor mij vreemd continent waar ik niet weet hoe men op mij reageren gaat. Maar ik kijk er zo naar uit, dat ik niet kan geloven dat het morgen al zover is.
Volgwagendagboek
Vanaf Afrika kan je ook de belevenissen van het team in de volgwagen volgen op mijn site. Hun link staat bovenaan de Zuidpoolpagina!
Marco Borsato
Sinds Frankrijk volgt Marco Borsato via zijn website mijn reis. We houden via sms regelmatig contact. Het is oprecht fijn om inhoudelijk over de reis te praten en ik vind het contact bijzonder. Hij durft dingen uit te spreken die ik niet durf, en dat daagt uit! Jongens, geloof in vrede. Het begint bij elk klein stapje, bij je eigen voordeur, en je hoeft niet meteen een vlinder te zijn…
Uitgebreid verslag (dagboekverslag en fotos ) staan op mn zuidpoolpagina. Vertaling Engels en Frans wordt hard aan gewerkt!
En dan nu de overtocht naar Afrika!
Heel veel groeten van Manon, trekker en Trekkerteam!
Gepost op 2005-11-03 18:42:00 door Manon
