Boek: het meisje en de tractor…



Omslag - Het meisje en de tractor - omslag
Vanaf nu te koop: het boek ‘het meisje en de tractor’, bij uitgeverij Pepper Books!
Mijn verhaal is in de vorm gegoten en ik ben er super blij mee!
In dit boek kan je mijn hele tractor-verhaal lezen, en meer…

Bestellen? Klik: hier.

Speech uit Kenia. Heb je het boek al, en wil je de speech lezen? Klik dan op:

Speech in Kenia, oorspronkelijk in het Engels geschreven.
Hier een Nederlandse vertaling:

Hallo, mijn naam is Manon Ossevoort. Mensen noemen me ook wel ‘Tractor meisje’ omdat ik een tractor gereden heb de afgelopen 9 maanden. 

Begonnen in Nederland en nu 14.000 kilometer op mijn reis, heb ik door heel Europa gereisd, de Balkan, Egypte, Sudan, Ethiopië en Noord Kenia; van Moyale naar Marsabit naar Isiolo en nu ben ik hier in Nairobi.

Ik ben op weg naar de Zuidpool met mijn tractor en een souvenir van de Balkan; mijn hond Kosovo.

Ik ging niet op pad met de intentie op records te zetten. Als theatermaakster bedacht ik het verhaal van een jong meisje dat naar het einde van de wereld reist om andere mensen te inspireren hun dromen te realiseren.

Ik koos de tractor, die net zo oud is als ik, omdat ‘ie m’n gevoel voor humor aansprak. Voor mij is een tractor, naast grappig een symbool voor het boeren-nuchtere feit dat: als je iets wilt bereiken, je misschien niet zo snel bent, maar als je stug volhoudt er wel komt uiteindelijk.

Ik heb een theatervoorstelling gemaakt met mijn tractor als een communicatiemiddel voor het ‘meisje op de tractor’ en als cadeautje aan de mensen en projecten die ik bezoek. Met behulp van deze voorstelling verzamel ik de geschreven dromen van mensen in alle landen onderweg en het plan is dat het personage uit mijn voorstelling, het meisje, een sneeuwpop gaat bouwen op de geografische Zuidpool met de ‘dromen van de wereld’ in zijn buik. 

Met mijn reis wil ik aandacht geven aan bijzondere mensen, onderwerpen en projecten die ik tegenkom onderweg. Projecten die zelfs onder moeilijke omstandigheden blijven streven naar een betere en mooiere wereld. 

De reis die ik de afgelopen negen maanden meemaakte is het meest opbeurende avontuur geworden zoals ik het me niet voor had kunnen stellen, met zulke positieve reacties van mensen overal – – zoveel vrolijkheid – – de douanebeambten in Soedan vergaten me zelfs m’n paspoort te vragen. Het was een voorrecht om zoveel bijzondere en inspirerende mensen te mogen ontmoeten van boeren tot politici. En…. Ik erken hoeveel geluk ik heb om uit een land te komen en in een tijd te zijn geboren die toestaat en zelfs waardeert dat een vrouw zo’n onderneming aangaat.

In Europa reisde ik voornamelijk in mijn eentje. Maar toen ik Afrika bereikte begon ik met een volgwagen te reizen Zij hielpen met technische ondersteuning voor de tractor en voorstellingen, filmen, zetten koffie, en ze leefden en deelden hun dromen.

Maar tegen de tijd dat we Khartoum bereikten realiseerde ik me dat reizen met een gevolg niet mijn intentie was geweest. Op een bepaalde manier voelde ik me kwetsbaarder om te reizen met wat soms voelde als een rondtrekkend spektakel. Ik was minder in contact met wat de reis kon bieden. Dus begon ik weer alleen te reizen, een moeilijke beslissing, die sommige zien als gevaarlijk of naïef of beide. Wat ik echter uitvond is dat de mensen op mijn pad meer gastvrij, vriendelijk en beschermend in contact met me kwamen dan voorheen en de ervaringen onderweg veel minder oppervlakkig waren. (mijn reis door de hongersnood in Noord Kenia was tegelijkertijd een hartverwarmende als emotionerende ervaring). 

Als je reist met een open hart en open glimlach, met respect voor mensen en hun levens, zullen zij jou op de zelfde manier behandelen. 

Helaas echter, ben ik niet naief. 

Toen ik negentien was, tien jaar geleden in Nederland, ben ik bruut verkracht. 

Toen ik aangifte deed bij de politie reageerden zij onaangenaam en ontoereikend. Als mijn zaak correct opgevolgd was, hadden tenminste vier andere meisjes kunnen ontsnappen aan het trauma met deze psychopaat. En aan de traumatische nasleep ervan.

In de jaren erna voelde ik me zo leeg en gebroken als elk slachtoffer van dit misdrijf zich voelt, nauwelijks overlevend. Alles wat ik zag en hoorde vertelde mij dat mijn leven nooit meer hetzelfde zou zijn…

Ik hoorde een leger generaal op tv praten over hoe legers door de eeuwen heen verkrachting hebben gebruikt als het meest effectieve wapen om de vijand te vernietigen.. “Het is een daad die een bom aanzet in een persoon, een familie, een gemeenschap, and hoe dan ook (of iemand nou implodeert of explodeert) je weet: hij zal altijd afgaan.”

De woorden van deze man gaven me een raar soort gevoel van dankbaarheid omdat ik het gevoel kreeg dat de pijnlijke diepte van mijn ervaring erkend werd. 

Gelukkig was de wet in mijn land nog maar net veranderd toen mijn rechtszaak voorkwam. Net als hier in Kenia was de grondwet kort ervoor nog erg verouderd en kon er voor de wetswijziging geen recht gesproken worden in een zaak als de mijne. 

Ik ben bijna een jaar bezig geweest om mijn dader vervolgd te krijgen maar uiteindelijk was het dankzij de vastberaden inzet van één bijzondere journalist dat deze serie verkrachter gearresteerd werd. Hij bleef vragen stellen aan de politie en aan justitie, artikelen schrijven in de krant totdat er eindelijk actie werd ondernomen en ik mijn dader in een rechtbank zag verschijnen. ‘Onderschat nooit de kracht van de media!’

Volgens mij is het belangrijk voor herstel dat slachtoffers van seksueel geweld hun lijden en horror erkend zien in plaats van genegeerd. De ondersteuning en het begrip van de directe familie en gemeenschap zijn cruciaal, maar uiteindelijk zou het recht gedaan moeten worden door een overheid die ernaar streeft om de inwoners van een land te beschermen en die serieus met seksueel geweld omgaat. 

Ik dank God dat er mensen zijn zoals Njoke Ndungu die bereid zijn te vechten  voor gerechtigheid. Ik weet precies hoe belangrijk het is om dingen rechtgezet te zien worden. Als ik niet de kans had gehad om een vorm van gerechtigheid te mogen beleven, weet ik zeker dat ik deze bijzondere reis zelfs nooit had bedacht. 

Na jaren van louter overleven, werd ik tot mijn verbazing op een dag wakker met eenzelfde gevoel van positiviteit en optimisme als ik had gehad op mijn 18e. Eerst voelde het als een belachelijke beslissing om weer ‘in de wereld te geloven’, omdat ik weet hoe lelijk en slecht hij  kan zijn. 

Dit is de eerste keer dat ik publiekelijk over mijn verkrachting spreek. En de beslissing om dat te doen is niet lichtvoetig gemaakt. Niemand wil een stigma of een etiket opgeplakt krijgen door anderen. Maar ik ben niet langer het slachtoffer van mijn aanvaller, ik ben een overlever.

En ook al weet ik niet of dit persoonlijke verslag enig verschil zal maken, het voelde als het juiste moment om het te delen, omdat ik nu mijn adem in hou voor Kenia. 

Geplaatst op door .

Leave a Reply