dinsdag 13 augustus 2002
(Het is maandagavond en Osje zit in oss.)
De grote impressies van de eerste dag.. 's ochtends was het een feestje zoals velen mee beleefd hebben. Ik heb nog nooit zoveel plezier gehad in de regen. (dank aan alle kinderen die meegespeeld hebben, ik vond het supermooi wat jullie deden) En tante Grada won een hamer. Op de trekker heb ik de hele dag niets anders gezongen dan Femre en Neal's "speeltuin". In Wierden waren mijn knipperlichten al stuk. Maar gelukkig deden ze het weer na de koffie, ja-ja noodstop. In de stromende regen ver buiten Wierden kwam ik ineens de jongens van 5 in 't land tegen. En van hun kreeg ik toen een paraplu die ik op mijn hoofd kon zetten, een oranje. Heel charmant. Bij Holten moest ik even droge kleren onder mijn regenpak aantrekken, en weet je wat werd ik zomaar gesponsord door de jongen die daar werkte en een andere jongen. Op de foto jullie. 'Ben die dag tot over de IJssel gereden. Grootste indrukken onderweg: Een molen. Een kerktoren met een hele grote gouden haan erop. Pas op overstekende eendjes. Verboden autobanden te dumpen, de brug over de IJsel.
Op de camping aangekomen was het eerste wat een meneer me vroeg: "Kom je een caravan wegslepen of zo?" En de baas ging er na een kort informeren met mijn sponsorformulier vandoor en kwam drie kwartier later met 137 euro weer terug. Hij was de hele camping voor me over gegaan. U geeft me het goede voorbeeld, zei ik. Met bijzondere mensen gesproken.
Zondag kwam een vriend van me een dagje meerijden, dat hadden we al lang afgesproken. Het was heel gezellig, en hij kan nu trekkerrijden maar toen ik 's avonds het stuur weer overnam, in mijn eentje toen was ik zo blij als een doezend man. Het was al donker aan het worden en ik heb met al mijn lichten aan door Arnhem gereden, wat voelt dat stoer zeg. Wees niet bang ik mocht logeren, dus ik werd veilig 'thuisgebracht'. 't was een schiere boer Oma. (Sie hat mie zegt dat dat mos.)
Arnhem uutkom'n is wat lastiger gebleken, geen weg voor trekkers naar het zuiden toe. Uiteindelijk paar honderd meter vals gereden naar een veilige weg toe.
dinsdag 13 augustus 2002
Onderweg naar Nijmegen heel veel toeterende auto's. Af en toe mensen die nodig moesten onthaasten maar meestal toeters die zeiden: "Succes!" Mensen die duimen opstaken, zwaaiden. Ik denk dat ik aan het eind van deze reis zwaar ontwikkelde lachspieren heb.. ik heb zo'n lol op die trekker. Toen ik in Nijmegen kwam wilde ik zwaar vermoeid dat ik was perse mailen.Maar in Nijmegen betaal je parkeerkaartjes met je chipknip, en zo modern ben ik niet. Nog niet. (dus ik vond geen rust en geen site in de bieb aldaar) Op de camping beland die gelukkig heel goed aangegeven stond, ik was al een dag aan het dwalen, wilde ik alleen nog slapen. Uiteindelijk hebben drie oost-duitsers eten voor me gekookt, Bouwvakkers die tijdelijk op de camping woonden. Pools bier, russische sigaretten en Oostduitse soep en schnitzel mit salat. En..Nederlandse abrikozenflappen van mams en kinderfeestspekjes. Vroeg slapen, eerst afwas doen.
woensdag 14 augustus 2002
Vandaag, ik zat nog niet op de trekker of de telefoon ging, Klazien Ossevoort uit Zundert. Ik wist voor dit plan niet dat ik familie in Zundert had maar sinds een paar weken leven ze met me mee, en we hebben afgesproken dat ik op de terugweg bij ze langs ga.(Ik heb contact met Lisette en Klazien)
Twee minuten later word ik gebeld door SBS 6, Hart van Nederland. Of ik het leuk vind als ze vandaag langskomen. Geen probleem joh, ben alleen lastig te vinden op al die kleine weggetjes. In Hermen bij een super kasteel parkeer ik mijn trekker bij cafe "de Toekomst" en bel ze op. Twee leuke jongens komen een kleine drie kwartier later aangelopen. Ik ben dan druk aan het praten met twee meisjes uit Nijmegen die op de skates volgens mij drie keer sneller hier zijn aangekomen. "We zijn nog maar net onderweg.." De omgeving is te fotogeniek voor woorden, een mooie oude molen op een dijk, oude kerkjes, huisjes. Als we aan het filmen zijn bij de ingang van een dorpje halen ineens een jongen en een meisje ons in op een witte oude tandem. He, Sander?!! Sander met zijn vriendinnetje die eigenlijk met hun bakfietsbrommer op weg waren naar Zuid-Frankrijk maar pech hadden en van een campingbaas de tandem mochten lenen waarop de beste man getrouwd was. Sander, die ik ken van het werken in het "Veem-theater". (...) Op het pondje zwaai ik de jongens van SBS 6 uit. Langzaam rij ik door op mijn trekker en drink een pakje melk. Hollandser kan het niet vandaag. Bij het volgende dorp doe ik mijn eerste hellingproef bergafwaarts de. (de dijk af) En kijk nou dat gaat brillant.. Beste Ben, ik ga denk ik toch de bult op naar de Sacre... Een kaarsje bovenop Parijs. Twee kaarsjes; een voor alle kinderen van de wereld, en een voor mijn Oma. Later, in Berghem om precies te zijn, op de rotonde in het zonnetje denk ik; Oss of Den Bosch? Ik volg mijn intuitie en niet mijn verstand die zegt; Oss is dichterbij als je nog actie wilt ondernemen. Eenmaal ingeslagen op deze weg begin ik te filosoferen over intuitie en dat ik die moet blijven volgen omdat die me dan bijna altijd iets moois brengt. Vertrouwen Manon. En ik ben nog niet uitgedacht of ik zie ineens een karafaan trekkers op me af komen. Zie ik dat nou goed? Help, ik pak mijn camera (die ik van Jacco Bernasco;"Koebrugge" geleend heb, thank you!) en film driehonderd-zesenzestig kinderen op platte wagens achter wel twintig trekkers... Ze zwaaien naar me. Ik rij bijna door maar dan denk ik:"Dit is raar". En draai me om en rij achter ze aan. Morgen ga ik met de trekker en met hun trekkers mee het bos in. Als ze willen mogen ze mijn trekker beschilderen. 'S avonds hebben ze ouderavond (het is een soort houtdorp) en weet je wat? Dan komen dus ook al die ouders op trekkers naar hun kinderen toe.. Daar moet ik bij zijn, en dat mocht ook. Ik op de trekker voor kinderen naar Parijs, kom ik 366 kinderen op de trekker tegen. Voor elke dag een zei meneer Den Braber. En er werd me ook nog eten voor vanavond en onderdak aangeboden door een meisje uit Oss. Ik weet nog steeds niet zeker of ze echt Pietske heet of niet, ze heeft mooie e-mail namen. Ben je wel te vertrouwen zei ik terwijl ik in het hartelijkste gezicht keek dat ik in tijden heb gezien, dat zit wel goed geloof ik. We hebben met haar vader en haar broertje in de tuin gegeten. En nu moet ik slapen want ik moet er morgen om zeven weer uit. Op de trekker. En verven geblazen, zoveel kinderen. Ieder een streepje en mijn trekker word een Van Gogh schilderij. Tot Later,
Manon.
vrijdag 16 augustus 2002
Zo, daar ben ik weer. (Ben het idee van de dagen een beetje kwijt.)
Nadat ik in Oss ben blijven slapen bij Pietsje (schrijf ik het weer fout), ben ik 's ochtends met haar meegegaan naar het kindervakantiewerk in Berghem. Weer reed ik met mijn trekkertje achter zo'n twintig trekkers met daarin 386 kinderen aan. Groep zestien heeft mijn trekker beschilderd, heel mooi, de voorkant is nu blauw. Er staan huisjes op en stipjes en poppetjes. Wonderbaarlijk genoeg hebben ze de zon die mijn moeder geschilderd heeft en het hartje met P en M (pap en mam) laten staan, grappig he.
Toen ik 's middags Oss uitreed, een half uurtje door de weilanden; erg mooi op mijn cabrio, haalde een lesauto me in. Op het dak stond "het vertrouwen", mijn laatste gedachte van de vorige dag. Tegen de laat namiddag besloot ik door te rijden naar America. Even later passeerde ik een bordje: "de bikkel" , vandaag is de dag van de wonderbaarlijke bordjes besloot ik. In America hielden een groep jongens in o.a ajax-tenu me staande. Ze zijn een zwarte spuitbus gaan halen en hebben heel groot America op mijn trekker geschreven en Rowen Heze. Twee zijn er met me meegereden naar een bungalowpark; ik wilde zo graag camperen in America. Dit bleek niet mogelijk dus moest ik door. Ze hebben me de weg gewezen naar camping "schatbergen", even voorbij toverland. Het was inmiddels donker geworden en ik moest voortmaken. Al is het mooi rijden tegen zonsondergang. Er stopte een auto langs de kant van de weg. Ik dacht zal ik doorrijden of hebben ze pech? Er stapte een man uit, hhm, ik reed iets zachter toen bedacht ik me dat die man geen kans tegen mijn trekker maakte als ik erop bleef, een foute beweging of ik liet mijn koppeling opkomen en hij zat onder mijn grote wiel. Ik stopte. Toen zag ik dat er ook een vrouw in de auto zat, achter het stuur. De man zei:"We wilden je wat geven" En de man deed zijn portomonnee open en gaf me zes euro... Ze lachten zo lief. Even voor de duidelijkheid, ik ga niet meer 's avonds rijden.
Op camping schatbergen werd ik ontvangen door een man met een twents accent. Hij bleek uit Almelo te komen. Ze hebben me een mooi plekje gegeven, en ik hoefde niet te betalen zei 'ie, dat was zijn sponsoring. Ik kwam terecht op een camping waar ik anders nooit zomaar naar toe was gegaan. Heel mooi en heel groot. Drie familie's hebben me bijgelicht terwijl ik mijn mini-tentje tussen de grote caravan's probeerde op te zetten. Even een biertje dacht ik en begaf me in het donker naar het cafe (plus subtropisch zwem, kegelbaan disco etc.) De man die Jan Roodakkers bleek te heten kwam later bij me zitten. We hebben heel fijn zitten praten. Hij opperde dat ik morgen wel met mijn trekker de camping over mocht gaan om geld in te zamelen. Heerlijk geslapen, 8.30 op. Hei'j al ontbeten? Nee, hoeft ok nie, zei ik. Loop maar met me mee zei hij. Tegen een tukker kan je soms geen nee zeggen, he. "Juffrouw jubbelteen" ging met me mee de camping over. Met haar plumeau. Ze kende bijna alle kinderen op de camping, en de kinderen kenden haar. Ze deed wat ik moeilijk vind; geld vragen..op zo'n mooie manier. Mijn schema voor die dag werd wat opgeschoven maar toen we rond drie uur het ingezamelde geld telden bleek het 202 euro te zijn! De andere eigenares heeft ook nog wat geld in de pot gedaan en toen ging ik weer op pad.
He, he weer op de trekker. De zon brandt en de mensen zwaaien en toeteren onderweg. Ik kom erachter dat 80% van de Nederlanders naar "Hart van Nederland" kijkt. Ik passeer een bord;rode driehoek met daarin een kikker. Ik wist niet dat die ook al bestonden. Pas op overstekende kikkers. Later een geel verkeersbord. Drakestekers deze route volgen.. Een heel dorp in het teken van draken. Vlaggen en vaandels uit de middeleeuwen hangen langs de straten en aan de huizen. Ik ga naar Echt. Een oudere vrouw met een hondje maakt een foto met mij en mijn trekker voor het bordje Echt. En ik maak er een van haar voor mijn trekker. Ze heeft haar hondje op de arm, echt een superfoto. Op de eerste camping mag ik niet met mijn trekker het terrein op terwijl auto's dat wel mogen. De manier waarop staat me niet aan dus ik besluit een andere camping te zoeken. Camperen bij de boer.. Van een man hoor ik later dat hij dacht dat ik de dochter van de boer was. Ze staan raar te kijken. Ik eet een ijsje met aspergesmaak. Als ik later probeer te koken blijk ik een sukkel.. Bij een tankstation had in wasbenzine gekocht want ik had geen jerrycan bij me voor normale benzine voor mijn benzinebrander. Wasbenzine..vrouwtje toch. Mijn buurman en buurvrouw stelden voor dat ik in hun camper mijn pannetje mocht warmen. Lekker zeg, een warme maaltijd. Ik kreeg er ook nog een glaasje rosé erbij van mijn buurman.. Als een (..) zat ik daar op mijn kleedje op de invallende nacht te wachten. Voor het slapen gaan vroeg de buurman wat ik nou precies aan het doen was. Verteld, zo'n beetje. Toen vertelde hij ineens dat hij uitgever is. Van Libelle, Margriet, Viva en Flair. Zo moe als ik was keek ik er niet eens raar van op. Hij zou morgen als 'ie weer begon te werken eens een balletje opgooien over me, ik vind het erg grappig allemaal. Vannochtend zwaaiden ze me uit.
Maastricht. Ik ben er geraakt vandaag, het schoot niet erg op. Toen ik vannochtend mijn geld ging storten bleek dat 418 euro te zijn! Mensen stoppen op straat met hun auto om me geld te geven.. Op de foto voor een agrarisch blad in Limburg. L en O (?) Langs de maas is het schitterend. Bij Maastricht haalt een vrachtwagenchauffeur me in. Als ik hem bij het stoplicht weer inhaal geeft hij me een kushandje. Meteen daarna komt een auto me voorbij. De man geeft me ook een kushandje maar op een minder leuke manier, hij kan er niet tegen dat ik hem even opgehouden heb.. Behold the good, dacht ik. Maar het raakt je allebei. Later sta ik weer voor een stoplicht, de weg word hier wel erg groot denk ik, en kijk uit naar bordjes autoweg. Niets. Hhm. (ik wacht steeds bij elke vluchtheuvel om auto's langs te laten, vrachtwagens. Dan word er gezwaaid en getoeterd. En duimen worden opgestoken, Ik besef nog niet zo goed wat voor impact mijn plannetje eigenlijk heeft. Het overweldigd me, al die positieve reacties.) Als ik afsla, richting brug over de Maas in Maastricht, zie ik het bordje autoweg opdoemen vanachter een boom. Shit, auto's om me heen ik kan niet draaien. Mensen zwaaien en lachen. Nu verwacht ik een boze blik maar hij blijft uit.. Als ik verder rij, alle auto's zijn voorbij en ik rij met mijn knipperlichten aan, verschijnt er boven me een signaal: "U rijd te snel" ?
Mijn trekker staat op de markt geparkeerd nu en ik zit in internetcafe "de Unit". Het is gezellig hier, ik denk dat ik blijf. De jongen sponsord mijn uurtje terwijl 'ie me niet kent. Zometeen de camping zoeken. Morgen de grens over en dan: doorkarren maar.. Parijs wacht. Ik hoor iets over vergunnigen om onder de tour Eiffel door te mogen, voetgangersgebied.. Hoe zoek ik dat uit?
Hopelijk tot heel snel. Bedankt voor alle superreacties!!!
*Er schijnt zelfs een wonderbaarlijke visvangst voor me georganiseerd te zijn. (!!!) Een paar mensen zijn nu onderweg naar Denemarken om te gaan vissen en ze sponsoren me met 5 eurocent per gevangen, en teruggezette, vis. Over lief en creatief gesproken..
Dag! Manon.
donderdag 22 augustus 2002
Van internet heeft europa nog niet veel kaas gegeten. (en de Franse toetsenborden zijn de nederlandse niet)
Beste mensen, ik zit nu in St. Quentin en neem vandaag mijn allereerste dagje 'rust'. De trekker staat geparkeerd onder de kerk en ik hoop dat 'ie daar blijft staan zonder startonderbreker.
De afgelopen week was compleet anders dan de vorige. Op de camping in Maastricht heb ik kennis gemaakt met Martijn Griep en zijn opa.. We hebben heel gezellig gekletst met zijn drieen. Martijn blijkt een bijzonder intelligent jongetje die absoluut verliefd is geworden op mijn grote knuffelkameel. Ze hadden allebei de zelfde kleur haren. Volgens mij heb ik een superfoto van hem gemaakt.. kameel om hem heen geklemt. Na een nachtje Maastricht ben ik Belgie ingereden. Daar heb ik voor het eerst getankt. De dame van het benzinestation wilde van geen betaling weten. Het is toch voor Unicef zei ze? Dan kan ik op deze manier iets voor u betekenen. Van dat soort acties word ik compleet sprakeloos. De wegen waren rustig en mooi. Geen toeterende automobilisten, vrachtwagenchauffeurs die zwaaiden. Hier waren de enige mensen die reageerden de boeren op hun trekkers. Ze begonnen breeduit te lachen als ze me zagen zitten op mijn trekker, en zwaaiden soms. Bij sommige mensen viel de mond open, dan moest ik lachen. Hier begon mijn plan te bezinken. De rust, de natuur en het tempo zijn aangenaam. En ik kan richting de zon rijden dan zit ik altijd goed.
Die dag rij ik tot in Brussel. Op zoek naar een camping verschijnt ineens het atomium recht voor mijn neus.. Ik rij eronderdoor en daar blijkt een rotonde te zijn. Een rondje onder het atomium als voorproefje op de Tour Eiffel.. Twee jongens spreken me aan. Was er een manifestatie vandaag? Een jongen en een meisje lopen ook op me af. Waar is de manifestatie? Is er een actie van Unicef vandaag? Er begint me iets te dagen.. Nee, zeg ik. Dit is mijn eigen manifestatie, ik ga naar Parijs op de trekker (..) Mijn eerste franse woordjes worden uitgesproken. En ze willen met me op de foto. Lachen. Voor het atomium op het grasveld trouwt een Afrikaans stel, er worden foto's gemaakt in de vroege avondzon. De camping blijkt in Grimbergen te zijn, dat plaatsje van het bier. Op weg ernaartoe passeer ik "de Feniks-hoeve" en moet aan Janneke denken. (druppels,druppels,vuurvogels) Ik ga slapen bij de Lammekenshoeve. De camping blijkt om de hoek te liggen bij het Vredesgerecht.
De volgende ochtend blijkt mijn trekker niet te starten. Twee jongens en twee meisjes uit Rotterdam brengen mijn machine weer aan de praat met behulp van startkabels. Cool, zeg ik. Maar nu betekend dat dat ik de hele dag mag stoppen want dan krijg ik mijn motor niet meer aan de praat. Het noodlot slaat toe...of mijn vermoeidheid. Radio Oost belt op, ik spreek even met de mevrouw, kan haar niet goed verstaan en zet mijn motor af. Sukkeltje. Oeps, zeg ik. Wat zeg je zegt de mevrouw? Oeps. Voor ik het weet word ik opgebeld door de telegraaf; Jan Colijn; Wat hoor ik nou, heb je pech? Hij had de radio aanstaan en ze hadden het omgeroepen als speciale nieuwsmededeling. Goed maar ik sta nog steeds voor Pampus in Brussel. De mensen die ik probeer aan te houden met hun auto denken dat ik geld van ze wil vragen. Hoe frustrerend. Ik doe alleen maar mijn best, roep ik ze na. Ik bevind me in een sjieke buitenwijk van Brussel, geen bewoner doet open. Na ongeveer drie kwartier wachten/zoeken met af en toe ook erg aardige mensen zonder startkabels komt er een heel oud echtpaar in een lieflijk nieuw wagentje mijn straatje binnenrijden. Ze staan stil voor mijn trekker, kijken ernaar. Oh, please kunt u me helpen? Ik voel me een beetje ongemakkelijk in mijn t-shirt met een vlek. De dame, die me aan mijn tante Marit doet denken,stijlvol, spreekt een beetje Vlaams. Heel rustig en bedaard worden de kabels aangelegd. En HIJ DOET HET WEER!!! Merci beaucoup! (het komt er nog wat aarzelend uit)
De enige stop die ik dan nog durf te maken is motor in de vrij, handrem. Om een blikje drinken te halen. Het is zondag, alle winkels zijn gesloten. Morgen word ik ongesteld en dat is niet bevordelijk voor mijn humeur. De zon sleurt me haast van de trekker af. Het landschap is uitgestrekt. Ik passeer een eenzame boerderij. Een vrouw kijkt me vanachter de tralies van haar eigen voordeur aan. (Ze vergeet om hulp te roepen)
Ik parkeer mijn tractor in Mons op een verlaten camping. Toch Nederlanders. Ik mag bij hun mijn eerste Belgische patatten eten.. Ze hebben vier kinderen die er allemaal uitzien als ware bengels. De volgende ochtend mogen de twee oudsten mijn trekker beschilderen; Jeroen en Charlotte.
De tweeling van een paar maanden oud slaapt in de buggie. Een jongen en een meisje.
Mijn trekker wordt gestart en ik rij naar een speciale Deutz-reperateur. De Kofo had me geschrokken gebeld vanochtend, een reperateur gebeld. Daar aangekomen word mijn hele tractor in en uit elkaar geschroefd. Ik krijg een nieuwe startmotor maar dan blijkt de oude niet stuk te zijn. Na drie uur zoeken word de dader gevonden. Op een onverwachte plek. Mijn spik-splinternieuwe accu blijkt de dader.. 9 dagen oud. En ja, hij doet het. De Kofo is zo blij als ik ze dat vertel. Een ding moet ik ook zeker even kwijt. Ik heb in de Kofo niet zomaar een sponsor gevonden. Ze zijn vanaf het begin zo tof en behulpzaam geweest. Ze waren een beetje mijn thuisbasis in de hectische voorbereidingsweken. Er zit nu zelfs een sigarette-aansteker-aansluiting op mijn trekker zodat ik al rijdend mijn mobiele telefoon op kan laden! Grappje zeker, zei ik toen ze me dat vertelden.
Dinsdag-ochtend, Mons again, werd ik om 8.30 uur gewekt door Diederik van 5 in 't land. 'Morgen. Koffie? Ja, met een stukje vuurwerk graag. Het ging me daar plotseling onweren! Ze hebben alles gefilmt met respect voor de grootste kneusmomenten. Natte boterham in mijn mond. Kletsnatte tent in de wagenkist stouwend terwijl mijn slaapwak er net zo hard weer uit valt, in een plas. We gaan rijden. Het weer bedaart een beetje. Als het ergens midden in de weilanden enorm begint te hozen mag ik bij hun in de auto. Diederik voelt zich een beetje schuldig omdat het steeds regent als hij komt. Ik word getrakteerd op lunch in een Auberge die onze klasse een beetje te boven stijgt. Dat heeft voornamelijk te maken met de eigenaresse. Als ik haar drijfnat mijn regenpak uittrekkend probeer te vertellen dat ik op de trekker naar Parijs aan het rijden ben. En dat de twee jongens in korte broek,waarvan één ook nog op groene laarzen, (de camera-man) van de televisie zijn uit Nederland, zegt ze meewarig: Oui, bien sur.
Als ik gedag zeg tegen de jongens van RTL sta ik naast een kerkhof. Niet verdrietig worden Manon, dat zijn je hormonen.. Even een troostmuziekje op mijn mini-disc. (Lhasa) Bij het eerst volgende dorp kijk ik op mijn kaart. Waar ben ik nou de laatste driekwartier heengereden? De zon is al de hele dag niet te zien dus die verteld me niets over richting.. Ik zet mijn motor uit, denk onbewust: NEE! Probeer weer te starten, niks. Geen lichtje, geen geluid.
Ik ren het cafe op de hoek in. "Panne" Krijg een sigaret aangeboden. Morgen, zegt de dame achter de bar. Ja maar. Er is hier een camping om de hoek. Ze kijkt meelevend. Een oude man loopt het cafe uit en komt even later terug met startkabels. Het helpt niet. De motor blijft dood. De man brengt me naar de camping. Er is helemaal niemand, camping Municipal. Hij belt de baas voor me. Ik mag hier slapen. Dank, zeg ik. Terug bij het cafe komt de plaatselijke jeugd op een grote trekker aangereden. Ze zullen mijn trekker wel even naar de campinp slepen, heb ik hem toch in de buurt. Is voor Unicef, hè? Zegt de vrouw van het cafe. Van de oude man moet ik eerst nog iets warms eten. Hij warmt een stuk pizza voor me op in zijn kleine dorpswoning. Hij krijgt bezoek van een familielid. Ik drink mijn eerste glas vin aux noix, geschonken uit een gigantische glazen fles in de vorm van een geweer. Zelfgemaakt, zegt de opa. Ik heb de polka met hem gedanst en een tango. Muziek uit een brak cassetterecordertje. Als hij me later terug moet brengen naar de camping blijkt hij verliefd te zijn geworden. Sorry, zeg ik. En hij snapt het wel.. misschien is 'ie toch een beetje meer dronken dan ik dacht. Ik slaap in een klein houten tuinhuisje op de camping. Daar is het comfortabeler dan in mijn mini-tent. Het plenst buiten. Die nacht slaap ik slecht, ik word wakker van elk geluid. Om kwart voor zeven belt Vara's ontbijtradio, ze zijn vriendelijk tegen me. Om half negen maakt Gilbert, die lijkt op de broer van mr. Straight.("straight story") me wakker en verdwijnt meteen weer met zijn autootje. De reperateur kan over een half uur of over drie uur komen. Ik zit op mijn trekkertje in mijn regenpak, het regent zachtjes. Je wilde tijd voor jezelf, zeg ik tegen mezelf. Ik kijk om me heen. De lucht, de bomen.. Veel later, ik heb me niet verveeld, komt het autootje weer aanrijden. Gilbert heeft een mandje bij zich, het is vertederend, hij is heel oud. In het tuinhuisje krijg ik warme soep uit een thermoskan, en een stokbroodje met boeren franse gezouten boter. De reperateur. 10 minuten in de regen. Hij checkt alles: Het is de startonderbreker. Ik heb nog gezien dat die vrij snel terug-gemonteerd was gister bij Mons. Deze man windt er geen doekjes om. Weg, dat ding. Eh, voila! 'Kost niks zegt 'ie. En wat doe ik nu in Parijs, meneer? Zo heb je geen problemen met starten meer madame. Merci.
En inderdaad, mijn tractor rijd weer als een engeltje. Het is haast alsof 'ie zegt: "Aan mijn lijf geen polonaise". Ik rij richting St. Quentin, het café zwaait me uit.
Onderweg stop ik een paar maal om te filmen en foto's te maken. De lucht en de glooiende gekleurde velden zijn fotogeniek en rustgevend. Als ik net een foto heb gemaakt van een bolletje bos aan de horizon met een piepklein wolkje erboven belt de Viva! Ha, wat grappig zeg, ik zit hier te genieten en de Viva wil dat in hun blad..
St. Quentin. De eerste plaats waar ik een rustdag neem. Vandaag. 'K ga zwemmen. Gisteravond heb ik koffie gezet voor een vader en zoon die op de fiets de nederlandse Compostella route fietsen. Heel gezellig gekletst. Het was een "storm"gezellig avondje. Daarna heb ik in mijn eentje op mijn kleed voor de tent tussen de gekleurde kaarsjes in mijn dagboek geschreven en gedanst. Ik heb zin om een voorstelling te maken met mijn trekker. Ik heb zin om Parijs binnen te rijden. Boven op de Sacre Coeur een kaarsje te branden.. Ik wil nog niet spreken over terugkomst maar ik vind het super dat ik de laatste kilometer voor ik in Amsterdam aankom begeleid word door mijn vrienden op de fiets. Iedereen die wil is van harte uitgenodigd. 7 september waarschijnlijk rond 18 uur aankomst in A'dam Heinekenplein. Het word onderdeel van de documentaire. "Hanadon", de Japanse taikodrumgroep speelt dan waarschijnlijk bij aankomst. En War Child is er om hun geld in ontvangst te nemen. Wil Unicef voor de gelegenheid ook naar Amsterdam komen?
Ik hoop op een feestje, en een vergunning.
Dinsdag ga ik volgens voornemen Parijs bestormen. 5 in 't land zal erbij zijn en de Telegraaf wil een foto onder de Eifeltoren. Het zal mij benieuwen! 'Blijft een avontuur.
Tot later, Manon. (zeer waarschijnlijk voor dinsdag!)
Bizou!
woensdag 28 augustus 2002
Hallo allemaal !
Zo, er is zoveel gebeurd. In st. Quentin ben ik voor het eerst in de franse krant geweest. Ik heb daar een hele leuke familie leren kennen, en hun zoon heeft het artikel voor me geschreven. " Ze verwezenlijkt haar dromen bij 18 km. per uur " Pastis met drie jongens op de camping terwijl we zitten te wachten op de fotograaf van de krant. De twee jongens zijn vrienden, de derde is mijn buurman, hij is bakker en woont hier nog maar net. Met een beetje pijn in mijn hart verlaat ik st. quentin.
(ik ga naar een ander cybercafe deze is duur en het toetsenbord is vrerloepiforize.) tot vaavond grote verhale. Maon.
woensdag 28 augustus 2002
Loop ik een beetje gestresst na een erg heftige dag het internet cafe uit, koop een krant, (oh, ja ik sta in de telegraaf) zie ik mezelf op de front-pagina staan.. Ik heb ook geen idee van de impact van mijn actie. De reacties op de web-site zijn overweldigend, de tv was bij me op bezoek maar dat ik op de frontpagina van de Telegraaf mocht komen..
Nu heb ik contact, tijdens dit schrijven, met de franse krant, gratis-metro-blad, en de TV canal 2! Plus verzoek om geheimhouding van de persoon die dit regelde..
Moet even pauzeren. Er komen foto's aan! En vanavond nog een uitgebreid verslag van al de afgelopen dagen!!
woensdag 28 augustus 2002
Vanavond ga ik schrijven of mijn leven er vanaf hangt. Ik heb zoveel te vertellen. En ik moet alles kwijt. Ik hoop dat ik snel bij vandaag en gister ben want het word spectaculair!!
In St. Quentin heb ik bezoek gehad van Peter. Hij heeft me een digitale camera gebracht. Is helemaal van Nederland naar Frankrijk gereden om hem mij te overhandigen. (zijn allereerste bezoek aan Frankrijk!) Het was raar om bij de mc.donalds overgeleverd te worden aan een wildvreemde, door de jongens die ik al wel drie dagen kende. Maar we hebben gezellig gegeten.. Ergens anders. De aardige familie die ik had leren kennen zwaaiden me de volgende ochtend, zondag, in pyama uit. En toen ik St. Quentin verliet heb ik nog joki-drink gedronken bij het plaatsje Jussy. Hier heb ik mijn eerste digi-foto gemaakt. Bij het bord Jussy. Voor de verjaardag van mijn broertje Justin die ik altijd jussy noem.. Gefeliciteerd, broer! ( en tot gauw, he!) Alleen op pad na twee rustdagen in St. Quentin. Het volgende plaatsje was Frière wat me weer aan mijn broer deed denken. Daarna reed ik door Chauny en verliet de stad over een oud bruggetje. Ik schrok me wild! Toen ik het bruggetje opreed begon plotseling de sirene van het dorp vlak naast me enorm te loeien. Op een zondag! Ik vatte het op als een : Go Manon, go Manon.. Vlak daarna een bordje: chateau de l' aventure! Daarna reed ik lang boerderij de carrière en door het bos van de carrière. Ik weet niet of carrière in het frans ook nog wat anders betekend. Of de fransen erg van carrière maken houden. Of dat ik een carrière weg aan het berijden ben maar bizar was het wel. De volgende dag kwam ik nog langs een andere carrière-dinges. Die dag langs de weg naar St. Etienne. (beste mimers, had ik die nou in moeten slaan?) ((etiene decroux, grondlegger van de mime-corporel, de basistechniek voor de mime))
Ik reed richting Parijs over supermooie eeuwenoude weggetjes. De dorpjes schilderijen met kerkjes en zandstenen huisjes. Het was alsof ik door het land van "Lord of the rings" reed. Ik kwam langs een heel groot en mooi kasteel, reed door de natuur en kwaam toen bij het plaatsje Morienval. Midden in de uitgestrekte velden heb ik de tractor geparkeerd om even een dutje te doen.
En daar vonden Roy en Janneke me. Twee collega's van me die ik inmiddels als heel bijzondere vrienden beschouw. Janneke heeft geplast naast mijn trekker en toen zijn we naar een dorpje gereden. Daar hebben we steak en frites gegeten op een terrasje, het enige terrassje dat open was op zondag. Janneke ging mee op de trekker en Roy moest erachteraan met de auto. Samen reden we naar de snelweg richting Nederland. En namen afscheid bij het einde van de mooie regen. (Beaurain) Afscheid van een voorstelling die ik dit jaar heb gemaakt met Janneke, over regen. En een inluiden van gezamelijke toekomstplannen.
Daarna rij ik compleet "zen" naar mijn bedje. (Senlis-zen lit- zen bed) of te wel tijd om te gaan slapen. Een auto stopt langs de kant van de weg. Een vrouw stapt uit, geeft me haar kaartje en zegt dat ik haar morgen moet bellen.. directeur van de Chambre d'agriculture in Oise. O.K Word op camping "route du monde" even later hartelijk ontvangen. Ze kennen me niet maar vinden het schitterend!! Ik probeer de parijse journaliste te bellen wiens telefoonnummer ik kreeg van Philipp van "Beestenbende" (zij maken voorstellingen in Nederland met kinderen in asielzoekerscentra en basisschoolkinderen samen)
De volgende dag ben ik moe! Ik val bijna in slaap op mijn trekker. Dat krijg je ervan als je teveel interessante mensen ontmoet. Ik moet vandaag wel pauze houden in een café. "this is how you remind me of what I really am.." hoor ik over de radio. Back to the basis, denk ik en dan belt Diederik van 5 in 't land me en daagt me uit voor een wedstrijdje wie het eerst op de camping vlak buiten Parijs is.. Zij zijn net de franse grens over maar ik zeg; jullie winnen.. zo moe. Ik stap op mijn trekker en geef gas. Ik rij en ik rij, het word spannend zo dicht bij Parijs. Je ziet het niet maar voelt het aan alles dat je dicht bij zo'n grote stad komt. Ik rij door de weilanden, door oude dorpjes en het is moeilijk om de weg te vinden. Alle wegen leiden naar Rome.. pardon naar Parijs.*
De ( in 't landers winnen met gote voorsprong) Ik kom aan in Maison la fitte 's avonds om acht uur. En dit dankzij de hulp van de mensen van een tankstation onderweg. (zie foto) Ik tank in 'l isle de Adam. En Mama belt. Op de camping word ik met gejuich onthaald, ze weten van mijn komst. Ik eet pizza met een vriend uit Parijs en daarna duik ik snel mijn tentje in. Slapen. Morgen is de grote dag.
Om kwart voor zeven belt Vara's ontbijtradio me wakker.. Live op de radio vragen ze me of ik voor hun mijn trekker wil starten. Maar ik heb zulke aardige, nederlandse buren!! OK. ik doe het toch. "Mooi geluid, hè?" Snel weer uit.. Daarna douchen, ik ben verbazingwekkend fit. Ik heb zin in vandaag ! Met 5 in 't land naar de kaart van Parijs gekeken, zij vanachter de camera. We gaan op pad, ik krijg nog snel een kopje koffie van de aardige buurvrouw.
Ze rijden achter me aan, ik kies de weg. Af en toe word er gefilmd. Het gaat goed, niet te veel verkeer en de mensen lachen vriendelijk.
En dan is het moment daar; Iets wat ik nooit verwacht had, ik rij de Champs Elysees op !! 'Zie de Arc de Triomphe.. Diederik en Gideon rijden vooruit, ik wacht op een ventweggetje.. Als alles maar goed gaat, wow, wat doe ik hier ?!! OK. kom maar, belt Diederik me. Waah, het gaat gebeuren; Geen boze blikken, enge politie-auto's? Ik rij recht op de Champs Elysees af. En maak mijn bocht de gigantische rotonde op. Ik ben hier, ik ben er !!!!!! Wauw, wat doe ik? Yieghaah! èèn, twee, wel zeven keer rij ik mijn rondje. Een politie-auto haalt me in. Vier politie-agenten kijken me aan. Staren. En dan beginnen ze te lachen en steken hun duim omhoog! Later zie ik een brommertje voor me. Met een enorme aluminium ladder erop.. Hij laat zijn emmer met sop vallen ! Midden op de Champs Elysees ! Wat een grap. OK; en dan nu naar de Eiffeltoren. Een scootertje haalt me in, de jongen erop begint tegen me te praten.. 'Ja, ik ga naar Parijs op de trekker, voor Unicef, zeg ik. Weet ik zegt hij in het frans. Ik ben je fotograaf. Hij leidt mij en Gideon, de camera-man die nu op de bij-zit zit, richting Tour Eiffel. We rijden er vlak langs! Ik had niet durven hopen dat ik zo dichtbij zou kunnen komen.. He! Hoor ik iets? Ik kijk om, zie mijn tweelingzusje staan in de verte, onder de Eiffeltoren. En haar vriendje, aanstaande, Pascal ! Een kus, begroeting, we gaan naar de andere kant zeg ik. Aan de achterkant (die ik de voorkant zou noemen) een rotonde. En ik kan hier uitgebreid parkeren, op het grind. Familieleden, pap en mam. Het is een heus feestje. Ik wist niet of je het wel leuk vond als we kwamen, zegt mijn moeder. Ik vind het super! Ik had het echt niet verwacht. (of gedacht) Dan komt de parijse journaliste. Ze gaat met mijn familie naar een terrasje op de hoek terwijl ik nog even op pad ga met 5 in 't land. Als slagroom op het toetje mag ik voor de Eiffeltoren over de camera heenrijden.. " Weet je hoeveel die kost?" vraagt Diederik. Ja, twee ton. 'Bijna, zegt 'ie. Woew!
Tot vanavond zeggen we, en ik parkeer mijn tractor gratis bij de Eiffeltoren. Het is augustus.
Kopje koffie dan maar? Yep!
Later komen drie mensen die ik ken van school bij ons zitten. Ze zijn op terugreis van Marokko naar Nederland en hadden me toevallig gister gebeld of ik al in Parijs was.. En nu zijn ze hier.
Het intervieuw met de parijse journaliste is afgerond. Wat moet ze wel niet van me denken, ze kent me niet en ik praat over trekkers en 76 jaar oude mannetjes met wie ik de polka dans..
Pap en mam, Kirsten en Pascal gaan. Terug naar Nederland. Ze hebben de hele nacht gereden om hier te komen. Vanaf half zes bij de Eiffeltoren gebivakkeerd, met zes kannen koffie om wakker te blijven. Maar Nederland roept weer.. Incroyable !
Ik maak een foto met Jochem,Koen en Guido bij de Eiffeltoren. Zij bij hun, speciaal voor hun reis gekochte, auto. Ik op mijn trekker. Een man van de plantsoenendienst maakt de foto.
We gaan op weg naar de Dome des Invalides. Als we richting Sacre Coeur rijden, ik weet nog niet of ik daar nu wel heen wil, alleen toch? Mijn batterijen zijn ook op nu van en fototoestel, zal ik morgen gaan? (..) komen we politie tegen.
De rest van mijn verhaal komt morgen. Het is 22.40 uur en ik zit in hartje Parijs. 'Moet ook nog met de bus naar camping de Bois de Boulogne..
à tout a l'heure !!
Oi, oi,
Bisous, Manon.
donderdag 29 augustus 2002
Ik rij met twee jongens op de bijzit recht in de armen van een politie-agent. Een jonge jongen, hij kijkt streng. Als hij hoort wat ik hier doe op mijn trekker, een kaarsje branden in de Sacre Coeur, en Unicef, zegt hij dat ik zo snel mogelijk weg moet hier. Chirac is in zijn paleis hier om de hoek, en er is een grote manifestatie aan de gang. Als ik niet snel wegga komen er nog meer politie-agenten en krijg ik problemen.. Hij zegt niets over de jongens op de bijzit. Als ik doorrij komen een paar agenten op me af. Dan hoor ik de jonge agent iets zeggen over Unicef, en ze laten me doorrijden. "Snel", zeggen ze. We rijden door. Linksaf, rechtsaf. Midden op een kruispunt met stoplichten: "Stop, nu meteen!" Ik wil langs de kant van de weg parkeren maar ze houden me tegen. "NU METEEN", zegt de politieman. OK. Midden op het kruispunt komt een hele horde agenten om me heen staan. Ze kijken ongelooflijk agressief. Wat doe ik hier ?!!! Als ze horen dat ik uit Nederland kom met mijn trekker om een kaarsje te gaan branden in de Sacre Coeur speciaal voor Unicef en War Child, zie ik onder alle pitbullgezichten een glimlach tevoorschijn komen.. Dit is een hartverwarmende aanblik. Midden op het kruispunt, omsingeld door politiebusjes en politiemotoren, word er de tijd genomen om mijn paspoort te bekijken. Ik word ondervraagt. De jongens die bij me zijn worden ondervraagt.. We parkeren langs de kant van de weg. Starende zakenmannen vragen me wie ik ben. Ze zeggen dat ik dapper ben, dat ik een goed doel heb gekozen.. Een van de mannen fluisterd me snel toe dat de man die me ondervraagt een undercover-agent is. Dat had ik al begrepen. Nee, hij is van een speciale afdeling, een soort FBI. "Ah!" Deze man, in zijn gele bloesje, zegt dat 'ie gaat proberen voor mij een speciale politie-escort te regelen. Zodat ik toch nog naar de Sacre Coeur kan rijden. Er word gebeld en geregeld. Ondertussen kijk ik naar de andere agenten. Ze hebben nog steeds mijn trekker omsingeld maar hun ogen glimlachen. Jochem probeert stiekem wat foto's te maken met mijn digitale camera.
Een van de zakenmannen, een donkere jongen, verteld dat 'ie het helemaal super vindt wat ik doe. "You're such a strong girl!" Zijn baas zou uit zijn dak gaan als hij mijn verhaal zou horen.. "Hij is directeur van een grote krant en zal over je willen schrijven; ik geef je mijn telefoonnummer bel me vanavond dan kijk ik wat ik voor je kan doen." Ik kijk hem aan. Goed ik bel je vanavond. Guido en Jochem lachen, politie-omsingeling en zaken doen tegelijkertijd!
Uiteindelijk lukt het de speciale agent niet om een escort naar de Sacre Coeur te regelen. Ik hoor van Guido, die erg goed frans kan spreken, dat hij mij over moet dragen aan een ander corps. En die willen geen gedoe vandaag ivm de manifestatie en alle hectiek eromheen.. Hij zegt ook dat 'ie het érg jammer vind.
Op de trekker, politiebus voorop. Even later worden we overgedragen aan twee motor-agenten. We nemen afscheid van de man in zijn gele bloesje. Hij adviseerd me om morgen niet te proberen Parijs binnen te rijden met mijn trekker. De hele politie-macht is nu op de hoogte van mijn bezoek. De motor-agent zegt dat morgen zijn probleem niet is maar dat ik voor vandaag de stad uit moet. Naar camping Bois de Boulogne.
We rijden door rood licht. De motor-agenten toeteren en fluiten naar alle automobilisten die niet willen luisteren. "Arret."
Twee motoren, een oude peugeot en een trekker. Dat moet een bizar gezicht zijn.
Ondanks alles.. Dit is een ervaring die je nooit meer meemaakt; politie-escort over port Maillot heb ik een traan op mijn gezicht. Dat kleine kaarsje..
Aangekomen op de camping gaat Guido meteen voor me bellen. Misschien kunnen we bij de préfecture regelen dat het morgen mag. Op de trekker naar de Sacre Coeur een kaarsje branden. Wie niet waagt, wie niet wint. Hij spreekt met veel politie-mensen. Uiteindelijk verteld hij dat ze het een sympathiek plan vinden maar dat hij zich afvraagt of het gaat lukken. We hebben alle drie zitten duimen.. Dan gaan we koffie drinken. Het is tijd om naar Nederland te gaan, voor hun. Raar om je zo achter te laten.
Diederik en Gideon komen me halen voor het avondeten, ze nemen me mee uit. De uitzending is naar Nederland gestraald.. We lopen naar buiten en dan zie ik een politie-agente. Die komt voor mij. En ja hoor, ik moet mijn papieren geven en Guido ook. Waarom hij? Daarom. De scène van vanmiddag herhaald zich. Diederik besluit wijs zich niet in het gesprek te mengen. Tot het te bont word. Toch even nederlandse speldeprikjes uitdelen.. Wij alledrie. Ik mag Parijs niet meer in want dat is verboden voor trekkers. (Er staan nergens borden, er zijn vaker demonstraties op trekkers in Parijs..) Maar nu is het verboden, zegt de dame. Ze vind het een mooi plan maar haar baas.. Ze wil geen naam zeggen: De Commandant. Het is goed, zeg ik. We proberen bij de préfecture iets te regelen voor morgen. Ik zal niet Parijs ingaan zonder toestemming. We gaan eten.
Ieder gaat zijns weegs. Koen, Guido en Jochem stappen in hun Peuguot en vertrekken naar Nederland. Het regent. Ik parkeer mijn trekker op de camping en stap bij 5 in 't land in de auto. We gaan uit eten in Mont Martre, restaurant "Chartier".
Voor de tweede keer vandaag rij ik over de Camps Elysees. Deze keer in een auto en het is ongelooflijk druk op de weg. Het restaurant is super. Diederik word gebeld door zijn ouders die hem vertellen dat ze de uitzending erg mooi vinden. En door de eind-redacteur van 5 in 't land, Barbara, die ook erg tevreden is. We zijn allemaal tevreden.
'S avonds besluit ik om niet meer moeilijk te doen bij de politie. We hebben ongelooflijk ons best gedaan vandaag. Maar nu hang ik aan een grote klok en kunnen er geen oogjes meer toegeknepen worden. Respect. Ik heb meer gekregen dan ik ooit had durven dromen ! Deze dag was schitterend. En ondanks, nee: dankzij de politie-escort.. Morgen zal ik naar corps 16 gaan (afdeling Mont Martre) en zeggen dat ik blij ben met vandaag. Dat ik het ongelooflijk coulant vond hoe de politie me behandeld heeft. En ik zal in mijn eentje met de metro richting Sacre Coeur rijden, de trappen oplopen en mijn kaarsjes branden. Met mijn home-video.
Ik bel geen zakenmannen meer. Morgen is een nieuwe dag. Wat een dag ! Ik ga in mijn tentje liggen en het begint zachtje te regenen. Mijn tentje stort in.
Slapen. Midden in de nacht word ik wakker door iemand die mijn naam roept. Slaperig doe ik de rits van mijn tent open en kijk naar buiten. Naast mijn trekker staat de zakenjongen van vanmiddag. "'You sleep in that?!"
Alsof het de gewoonste zaak van de wereld is stap ik twee minuten later mijn tent uit om bij hem in de auto een sigaretje te roken. Ik laat mijn deur open. We praten gezellig, hij verteld dat 'ie voor een Arabische prins werkt. Chauffeur. Maar als het een kwartier later nog niet over directeuren en kranten gaat snap ik dat hij me gewoon een erg leuk meisje vindt. Dat is het moment dat ik besluit om lekker weer mijn bedje in te stappen.. Ik ben zo moe ! Ja, ik wil hem wel aanprijzen bij "Leerdammer" als een goede muzikant voor reclame-spotjes..
Slapen. Een aantal uren later met daarin weinig slaap want het regent te hard, (de tent hangt op mijn hoofd) word ik weer gewekt. Ja? En weer doe ik slaperig de rits van mijn tent open en kijk naar buiten.. Voor me staan twee politie-agenten. Ze willen met me praten of zo, ik begrijp ze niet.
Snel trek ik een broek aan en stap bij hun in de auto. Als de ene agent met zijn hand naar de sleutels gaat vraag ik:"Jullie willen me meenemen?" Oui. Moment zeg ik.. Paspoort. Ik stap uit de auto en loop naar mijn verkreukelde tentje. Ik moet iemand bellen, ze nemen me toch niet zomaar mee.. Met mijn laatste beetje batterij bel ik de parijse journaliste, voicemail; ik spreek in. Paspoort, contactlenzen.. eh..
In de auto beginnen de tranen zachtjes te stromen, ik voel dat ze niks kwaads in zin hebben maar om zo gewekt te worden heeft duidelijk zijn weerslag..
Op het bureau eis ik dat ik eerst mag bellen. Ik doe mijn contactlenzen in. Dat mag maar op hetzelfde moment komt iemand me halen. Ik wil eerst bellen.. jullie halen me uit mijn bed, dat is mijn minste recht! Ik weet dat het de schrik is maar ik weet ook dat ik meestal te aardig ben: Anders praat ik niet met jullie, dat is ook een recht.
Ik loop mee naar boven en daar zegt de commandant:"Tuurlijk mag je bellen!" En hij overhandigd me de telefoon. Koffie? Cake? Ik bel met Anne de Guy de parijse journaliste en zeg waar ik ben. Ik moest het alleen even tegen iemand kwijt.
We praten. Twee politie-agenten en een meisje in tranen. Sorry, zeg ik. Ik kan ze even niet tegen houden maar ga door..
Je mag niet meer de stad inkomen met je trekker maar ik wil je een voorstel doen. (..) OK? Ja. Dat had ik jullie vandaag willen komen zeggen. Nu besparen jullie me een metro-kaartje, zeg ik. Het voorstel ga ik niet vertellen.
Een kwartiertje later, en twee kopjes koffie, loop ik het politie-bureau uit met drie agenten. Ze houden de deur van een politie-busje voor me open. Ik mag achterin samen met een agent. Bij een stoplicht kijkt een jongen op een scooter me nieuwschierig aan. Waarom huil je, vraagt de politie-agent. Ik werd uit mijn bedje gehaald daarnet, zeg ik. Ah ik begrijp het, zegt hij.
Terug op de camping laad ik mijn batterijen op. Telefoon, camera.. Radio Oost belt voor een live intervieuw, sans problem.
De rest van het verhaal is bekend. Internet in een suf café, verhuizen naar een ander, de Telegraaf zien.. He, voorpagina? En Manon straalt al weer. Ik word gebeld door RTK 4, "lijn 4" voor een intervieuw als ik terugkom. Anne de Guy zegt dat mijn verhaal word geplaatst in de krant "France Soir" Een fotograaf belt voor een foto voor de "vingt minute", de Parijse gratis metro-krant. En de franse televisie belt; een journalist die nu op vakantie is maar aan zijn baas gaat vragen of die een reportage wil maken over mijn trekkertrip voor Unicef. Toffe actie! zegt 'ie. En ik schrijf in mijn dagboek op internet. Hoofdpijn heb ik wel een beetje. Wat een dag. 'S avonds bedenk ik me dat ik de hele dag vergeten ben te eten.. dat gebeurd me niet vaak!
Vandaag is vandaag. Vanochtend veel gebeld, nu inde Webbar in hartje Parijs terug. In Amsterdam word hard gewerkt aan mijn terugkomst !* Ongelooflijk dat vrienden dat 'zomaar' voor je doen. Net als Maarten den Braber die ik nauwelijks ken en die deze web-site gemaakt heeft én bijhoudt.
Ik hoop van harte dat jullie allemaal komen op het Heinekenplein in Amsterdam op 7 september. (Meestal als ik feestjes organiseer komen er niet zoveel mensen)
Er word hard aan gewerkt. Unicef en War Child komen, "Hanadon" met hun gigantische japanse trommels, (er is "taart van mijn tante"! wow.) Kofo komt. Unicef Vriezenveen. RTL5, 5 in 't land filmt. Boeman producties filmt. (voor de documentaire) Delta FM fm't. Femre en Neal, er is vast een auto of vrachtwagen die jullie mee wil nemen.
En als ik het juist heb gaan we met z'n allen na-borrelen in "de Engel" op de Albert Cuypstraat.
(en voor wie fietsen wil kan me opkomen halen in "Oudekerk aan de Amstel", vertrek vanaf het Heinekenplein).
Vandaag foto's gebracht naar "le France Soir" ( en "vingt minute?") De franse televisie heeft niet meer gebeld. Ik hoorde van de journalist op vakantie dat hij zijn baas maar niet te pakken krijgt.
Hoe dan ook. Voor mij word het tijd om mijn boeltje te pakken hier. Ik lijk wel vastgeroest in dit internet-café! Wat er ook gebeurd.. Ook al ik ben ik net aangesproken door een Vj die graag video-opnames van mij op de tractor wil hebben voor draaien in Parijse disco's.. inclusief Unicef en War Child logo's, vroeg 'ie.. Ik geef je de Arc de Triomph en de Tour Eiffel erbij, zei ik. Ondanks dat alles.. Ga ik morgen in alle vroegte, zonder camera-ploegen, alleen.. naar Mont Martre. Ik loop die bult op, en ga mijn kaarsjes branden. "Maak er maar drie van", zei mijn moeder.
Een kaarsje bovenop Parijs en deze dame gaat weer lekker op de trekker terug naar Nederland..
Huuu, is het al bijna weer afgelopen. Ik wil nog niet ! Ik hou van mijn trekker, moet ik 'em weer inleveren !!
Tot snel, ik ben nog niet klaar met mijn reis!
Kus, Manon.
donderdag 5 september 2002
Dit is de titel van het krante-artikel dat in Frankrijk in de "FranseSoir" stond.
Mijn laatste dag in Parijs heb ik in mijn eentje beleefd. 'S ochtends ben ik met de metro naar de Sacre Coeur gegaan. Bij de Arc de Triomph moest ik overstappen op een andere metro, ik liep verkeerd en kwam boven de grond uit. Zo kwam ik op mijn laatste dagje Parijs nog een keer bij de Triomph, dit keer lopend. Onder de Arc door, lopend. Daarna naar Mont Martre met de metro. Ik riep recht op de Sacre Coeur af.. Even een kopje koffie, dacht ik. Aan de voet van deze grote Parijse kerk, voor de beklimming van de trap, even een bakkie.
De trap op. In de kerk is het verboden te filmen maar na het betrappen van twee Portoricanen met een fototoestel, vind ik hun bereid om mijn brandende kaarsje te filmen. Daarna zit ik stilletjes in een bankje en bedenk me dat ik er ben. Ik heb het gedaan en nu mag ik terug. (of; moet) Er lopen tranen over mijn wangen. Ik kan het niet helpen, ik even moet alle indrukken verwerken samen met mijn vermoeidheid.
Later schrijf ik mijn naam in het gastenboek en besluit toch even een non in te lichten over mijn reis en hun kerk als bestemming. We praten lang, en ik besluit om de mis bij te wonen die over een kwartier begint. (heb ik tijd om mijn traantjes te drogen..) Dan zegt ze tegen me dat als ik weer naar Parijs toe kom dat ik dan bij hun in het gastenverblijf mag blijven logeren, en dat ik mag mee-eten.. Lief he? De zang van de nonnen is echt heel mooi.
Even later zit ik weer in de metro. Op de camping bel ik de politie om hun op de hoogte te brengen van mijn vertrek. Als ik mijn trekker start houd het campingpersoneel me tegen. De politie was 's ochtends langs geweest en wilden me Parijs uit escorteren.. Yieghaaah! Politie-escort I love it!
Voor de vorm, en ze lachen erbij, hi. Dag, Parijs ! In St. Dennis komt een fotograaf van de "Vingt Minute" een foto maken. Voor een kerk waar een hele grote demonstratie van franse illegalen is.. Alle andere fotografen van andere kranten komen ook een kijkje nemen, en foto's. Daarna via St. Quentin door Belgie naar Breda gereden, in drie dagen! En nu ben ik MOE. Vandaag Klundert maar daarover staat meer hieronder.
Dat was het voor vandaag. Ik maak me op voor de eindsprint.. 'K ga slapen.
*Volgende week donderdag 12 september ben ik te gast bij "lijn 4", een ochtendprogramma van RTL 4. (rond een uur of half tien)
Manon.
donderdag 5 september 2002
Broodje camembert is in Nederland gearriveerd !
In een dag door Belgie getourd en 's avonds laat bij mijn tweelingzus in Breda aangekomen. In een echt bed geslapen en een superdouche gevoelt 's ochtends.
Gisteravond op camping "bovensluis" geslapen in mijn brakke tentje. (Maar oh zo voldaan)
En vanochtend reed ik Klundert binnen, op zoek naar familie die ik nog niet kende maar met wie ik sinds het begin van deze actie schriftelijk contact onderhou. Clazien en Gerard Ossevoort en Lissette Korsmit-Ossevoort.
En wat een ontroerende verrassing !!!
Bij de ingang van het dorp, bij het bordje Klundert, stond een hele basisschool kinderen met gele ballonnen en spandoeken me op te wachten.. ("de Rietvest") Toen ik aan kwam rijden begonnen ze allemaal te juichen. Er werden foto's gemaakt voor de plaatselijke krant, nee, "BN de Stem", Brabant.
[ het artikel over Manon in de BN/De Stem is hier te lezen (met foto!). ]
Het was zo leuk, alle kinderen waren na het speelkwartier naar de ingang van hun dorp gelopen om me te ontvangen. 'S middags om 13.15 uur ging ik met mijn trekker naar hun schoolplein. Ze gingen allemaal om mijn trekker op de grond zitten en toen werd het stil... Ze mochten vragen stellen... maar dat was best spannend! En de radio was er ook en die ging hun ook vragen stellen. Daarna was het verven geblazen ! Mijn trekker nog een keer getransformeerd voordat in Amsterdam arriveer zaterdag.
De familie herkende ik meteen, bij de ingang van het dorp al.. Gerard Ossevoort lijkt op mijn opa en dat vond ik bijzonder want mijn opa is al best lang dood. Tussen de middag heb ik gegeten bij hun. En Gertjan en een buurmeisje van opa en oma; Zoe mochten met me mee op de trekker naar school. Dan moet je je wel goed vasthouden want dat schudt enorm !
Zometeen ga ik weer verder want ik moet wel in Amsterdam zijn zaterdag. Morgen naar Hardinxveld naar de sponsor van de digitale fotocamera om hem te bedanken.
Misschien vanavond in Rotterdam.. We zullen zien.
Tot heel gauw, Manon.
Zaterdag 17 uur op het Heinekenplein in Amsterdam, Maandag om 18 uur bij restaurant "Koebrugge" in Vriezenveen.
donderdag 12 september 2002
De dag na Klundert had ik een baaldag. Nog één dagje voor Amsterdam en ik wil nog niet klaar zijn met mijn reis. Ik kom doodlopende wegen tegen, veerponten die voor voetgangers blijken te zijn en tot overmaat van ramp rij ik een snelweg op. De enige brug over de Waal die ik dacht te kunnen nemen zat niet op mij te wachten.. Wat heb ik een angstzweet gehad. Dit was de enige keer tijdens mijn reis dat ik geconfronteerd werd met getoeter en tekens die betekenden: "Ben je nou helemaal gek geworden?" Ik ben nog nooit zo gelukkig geworden van het bordje "UIT".
Hardinxveld heeft me warm ontvangen. En de plaatselijke krant kwam ook een foto nemen. Ik kreeg koffie met gebak en mocht langs een bedrijf waar ze voor me met de pet rondgingen. De mensen waren aardig en ik vond het jammer dat ik haast had. Amsterdam is nog een heel eind..
Weer op pad, ik werd een klein stukje begeleid door Harry Sibon die met dit bezoek zijn oude auto een gedenkwaardig uitgeleidde deed. Even later reed ik weer alleen, de zon kwam door. Ik keek opzij en zag precies naast me een trekker rijden.. in het weiland rechts van me. De jongen op die trekker keek een paar seconden later ook verbaasd opzij. We bleven elkaar een paar seconden verbaasd en geamuseerd aankijken. Toen ik mijn hand op wilde steken om naar hem te zwaaien verdween hij achter de bosjes.. Volgens mij wilde hij net zelf ook eenzelfde gebaar maken.
Later heb ik keihard tegen mijn eigen camera geroepen dat ik graag doorwilde met mijn reis, dat ik niet wilde stoppen. Nog in mezelf mopperend parkeerde ik mijn trekker langs de kant van de weg om te gaan plassen. En toen kwam er een busje aanrijden precies toen ik door mijn knieën ging. "Is niet leuk", zei ik zachtjes tegen de lachende voorbijrijdende chauffeur, "morgen is mijn laatste dag".
Toen het al flink aan het schemeren was werd ik plotseling ingehaald door een auto met oranje zwaailichten. Brandweer. Ze waren heel enthousiast bleek later, hij vroeg meteen:"Waar is je beroemde zwaailampje?" Ze waren een grappig stel met zijn tweeën, we hebben foto's van elkaar genomen. (ze komen zo snel mogelijk op mijn web-site) Ik was erg blij hun daar tegen te komen want daarna voelde ik me stukken beter; soms ga je in je eentje een beetje lopen navelstaren en dat kan je soms beter niet doen. En enthousiasme is zo opbeurend.
Fluitend en zingend steeg ik daarna weer op mijn trekkertje. En zo heb ik nog uren gereden. Wat resulteerde in enorme serenades aan de eventuele camping die maar niet kwam maar die ik hoopte te vinden. "Zonder jou" en "Heel Alleen, maar naast me in verbeelding.." zong ik luidkeels. Op mijn kaart zag ik camping "Leven is streven" staan maar ik vond hem niet. Daarna ging ik op zoek naar "Dolce Vita" maar dat bleek een bungalowpark te zijn. Pas tegen half twaalf 's nachts toen ik "de zon komt op, jij vult mijn dromen.." aan het zingen was en mijn meligheid zijn hoogtepunt had bereikt vond ik een kamperen bij de boer.
Vijf minuten later kwam de beheerder thuis toen ik net op mijn tenen poogde een tent uit mijn kist te laden. Hij bood me een caravannetje aan om in te slapen, eentje met rood-met-wit geblokte gordijntjes! En mijn trekker mocht er naast staan ook al was het al laat. Hier kon ik opladen voor de komende dag. "Dag trekker, trusten",zei ik en klopte hem op de motorkap alsof het een paard was. Daarna liep ik naar het caravannetje en keek nog een keer naar de sterren voor ik naar binnen kroop. Nog een paar daagjes en dan slaap ik weer binnen, Bah!
('k ga zo verder met schrijven even pauze..)
woensdag 18 september 2002
So, last but not least. The final (?) episode of this journey !
Toen ik de laatste ochtend aan een ontbijtje zat op de Amstelkade verbaasde ik mij over het mooie weer. Zou het dan werkelijk uitkomen die wens van mooi weer in Amsterdam? Die ochtend deed ik het rustig aan op weg naar Oudekerk aan de Amstel.. Het zonnetje scheen en onderweg kwam ik aardige mensen tegen. Ik heb whiskey gedronken op een boerenerf om half één 's middags. En op een antieke trekker gereden. En als ik ooit nog eens met mijn trekkertje hout wil komen hakken in de Waver, ben ik van harte uitgenodigd !
In Oudekerk belande ik op een terrasje bij een groep ski-vrienden op fietsvakantie.. Ze vroegen me honderduit en ik had geen tijd om zenuwachtig te worden over mijn aankomst. Het geld wat ze voor mijn plan tevoorschijn toverden was niet mis te verstaan: 75 Euro !
Willem Klomp kwam samen met een vriend en collega aangereden in twee schitterende gele busjes met enorme oranje zwaailichten ! Het begin van mijn escort naar Amsterdam.. Even later kwam de fiets-escort aangereden.. Thomas, die het georganiseerd had, en Janneke, die me al eens was komen opzoeken in Noord-Frankrijk.
Het moet een bizar gezicht zijn geweest: Twee fietsers in fel oranje tenu, een trekker in alle kleuren van de regenboog, en twee grote gele wagens met oranje zwaailampen.. ...in de regen... Ja, want hoe kon het ook anders. We waren nog niet op weg of de wolken dromden samen en spoelden hun inhoud over ons uit.
Symbolisch werd het fietspadpaaltje bij de ingang van Amsterdam platgelegd, en we reden verder. Toeterend reden we met zijn allen Amsterdam binnen. Pas op hoor, ik kom eraan ! We reden langs het bloemencorso en dachten nog een moment aan meedoen met die feestpracht, heerlijk in de regen. Nee, we reden verder. Klokslag vijf uur reden we het Heinekenplein op..
Er stond een gigantische kraanwagen met een doek erop gespannen: "Welkom Manon" en "met Manon op de trekker komen kinderen aan hun trekken" Ontroerend. En iedereen was er. Ik heb met mijn trekkertje een aantal rondjes op het plein gereden, als een carrouselletje. "Ik ga nog lang niet van mijn trekker af", dacht ik terwijl ik net zo rondreed als onder het Atomium van Brussel.. Dag allemaal ! Iedereen moest gezoend terwijl ondertussen het geluid van Hanadon mijn oren verblijdde.
Later mocht ik meedoen en ik bakte er geen pruim van..zolang op de trekker en al die ontladen zenuwen.. Er werd taart rondgedeeld terwijl ik met Pauline van Warchild op mijn trekkertje steeg. De champagne werd onkurkt en ik poogde een toespraak. Ik verwachte tranen van mezelf maar ze bleven uit.. Joanne van Unicef was er en Beb den Braber van Unicef-Vriezenveen gaf me een Beeldje, een heel mooi beeldje met: Bedankt namens alle kinderen erop. Vandaag weet ik dat het ingezamelde bedrag voor Unicef en War Child 2.584,71 Euro is. Ze krijgen allebei een helft. Femre en Neal uit Vriezenveen gaven me symbolisch hun cheque van 301,75 Euro.
We gingen met zijn allen eten bij het plein, mijn trekker bleef in 't midden staan. Later heb ik nog kinderen rondjes laten meerijden.. ik heb ze inmiddels in alle kleuren, leeftijden en religies op mijn trekkertje gehad, en daar gaat het allemaal om.. We willen allemaal hetzelfde van het leven: Gelukkig zijn en het leven vieren.. Zelfs mijn Oma heeft een rondje gedaan op de trekker..en dat was een fantastische statement van haar.
Toen het al donker werd mocht ik van Peter op de hijskraan mezelf omhooghijsen. Over Amsterdam uitgekeken, de ondergaande zon in de verte.. Reflectie..terwijl het feest nog in volle gang was. En toen, terwijl delegatie Vriezenveen weer naar de trein toog, met tien mensen op de trekker Amsterdam ingetrokken. We zijn met zijn allen langs de dam gereden, en daarna een typisch Amsterdams café ingedoken. Later heb ik mijn trekkertje voor de deur van mijn huisje geparkeerd waarna het feestje nog doorging tot in de kleine uurtjes..
Zondag's op de trekker naar het Rembrandtplein om even met Amsterdam FM te praten. Daarna Esther opgepikt bij de dam, ze zou met me meerijden richting Vriezenveen maar het regende pijpestelen en ik wilde Amsterdam nog helemaal niet uit op mijn trekker ! Een avondje Amsterdam en op bezoek bij een journalist aan wie ik veel te danken heb en die ik al jaren niet gezien had. Hij was toch degene die dit even zien moest, en zijn kleine dochtertje ook, wat een prachtkind, heel open. Daarheen! wees haar vingertje terwijl Esther en ik door het trappenhuis naar boven werden geleid.. Door wat hij voor me gedaan heeft toen, gaat het nu zo goed met me dat ik dit deed! (mensen kunnen véél voor elkaar betekenen)
In Esther's nieuwe kamertje op de wallen gelogeerd. 'S ochtends om vijf uur opgestaan. Ik ben Jarig! (09-09-2002) Om half zes reed ik in mijn eentje de Dam op. Even mijn trekkertje filmen voor het paleis. Het was nog donker en heerlijk stil in Amsterdam. Een man sprak me aan: Ben jij dat meisje dat naar Parijs ging? Ja, dat ben ik.. Langs de theaterschool, en bij zonsopgang langs de A1 Amsterdam uitgereden.
Getankt en van de zon genoten. Mijn laatste dagje. De hele dag scheen de zon. Tussen de middag belde Pauline van War Child, vijf minuten later belde ik haar terug; ik heb het toch wel goed gedaan? Rustig, manon je bent moe.. neem je rust. Naast mijn trekker stond een vrouw. Of ik zin had in een kopje koffie? Nou.. ja! Traantje weggeveegd, en tien minuten later zat ik weer op mijn trekkertje om een kleuter van school te halen in Garderen.. Ze was erg verbaasd toen ze haar moeder op een trekker aan zag komen rijden bij haar school. De hele klas mocht op de foto met de trekker op de achtergrond. En toen ik met de kleuter achter het stuur weer bij restaurant "Zondag" aan kwam rijden stond er een fotograaf van de plaatselijke krant ons op te wachten. Ik kreeg een broodje gezond waar je U tegen zegt van de bazin, en die heb ik later meegenomen op de trekker. Ik mag niet te laat in Vriezenveen aankomen.. Ze sponsorde mijn actie met 50 Euro! De mensen die ik tegenkwam op deze reis zijn ongelooflijk!
In Wierden voelde ik dat ik een onweerswolk aan een touwtje achter me aan aan het slepen was. En toen ik Almelo binnenreed, het station waar Maarten den Braber me opwachte. Hij ging met me mee Vriezenveen bestormen.. (Zonder hem niet zo'n geweldig overweldigend tractorplan; hij maakte de web-site...en Eric die zorgde voor de Banners...en Robert-Reinder die de hosting verzorgde!!!!! zij zijn de helden achter de schermen die niet onopgemerkt mogen blijven !)
...En op dat moment dus; aankomend op station Almelo, kwam me er een bak plens uit de hemel storten! We wachten vijf minuten en gingen toch rijden, ach ja, nat wat is dat?
Bij het bordje Vriezenveen begon het zo hard te plensen dat we allebei in een lachstuip schoten.. Je weet het wel volwaardig in stijl af te sluiten aldus Maarten. (en dat terwijl ik me een uur daarvoor nog bezorgd maakte over eventuele zonnebrand..)
De echte twentse krant maakte foto's bij het bordje Vriezenveen.. ..en Neal en Femre stonden me lachend in de stromende regen op hun fietsen op te wachten. Op naar "Koebrugge"!
Dorpstraat, Tamboer, en dan als laatste de rotonde bij "Koebrugge". Één, twee, drie rondjes. Terwijl ik lachend en toeterend het laatste rondje deed zag ik een horde mensen verschijnen..De die-hards van het ontvangstcomité.. Ze zongen allemaal "lang zal ze leven voor me". Oh ja, ik ben jarig. Achterom gereden, en daar lag levensgroot voor me het doek met "Welkom Manon" op de grond uitgespreid.. Ik heb mijn trekker er bovenop gezet. Met zijn allen naar binnen, koffie, en daarna gezellig eten..
En daarna: Slapen, Slapen!
Dinsdag mocht mijn rustdag zijn maar Hart van Nederland kwam het afscheid van mijn trekker filmen. Wat een abrupt einde.. Huu, ja de traantjes konden niet uitblijven toen, ik heb ook zo'n geweldige ervaring beleefd met mijn trekker. Hij blijft voorlopig bij de Kofo staan. En als ik nog een voorstelling ga maken ermee, mag hij erbij zijn. En als die reis naar het einde van de wereld er van komt.. dan doe ik het met hem.. mijn ideale relatie en reispartner die amper een jaartje ouder is dan ikzelf.
Woensdag moest ik alweer naar Amsterdam om mijn stages te regelen. En donderdag-ochtend ging ik naar "Lijn 4",RTL4. "Wat leuk om jou in het echt te zien", zei de presentatrice. Ze had het hele avontuur op de televisie gevolgd. "Ik zag wel dat je een traantje wegpinkte toen je die eiffeltoren zag, nou ik heb er ook een weggepinkt toen ik zag dat het je gelukt was.." Zo'n reis doet je dingen beleven die je voor onmogelijk houdt. (Bovendien had ik lijn 4 door mijn vermoeidheid haast geskipt, ik 'versliep' me bijna in de bus.)
Vrijdag ging ik met een busje naar.......Parijs. Ja, dat had een vriend geregeld, ik mocht sjouwhulpje spelen bij de theatergroep Orkater.. Zo kon ik dan toch Parijs nog eens in rust bekijken, al was ik uitgeteld. Om al die plaatsnamen die ik aangedaan had met de trekker langs te zien zoeven was een unieke ervaring. Bovendien reed ik, dit keer veilig, nog één keer over de snelweg-brug over de Waal.. Hij is wel smal, he?
Vandaag is het woensdag en ik moet me verexcuseren voor de enorme vertraging die dit verslag heeft opgelopen.. ik was té moe. Poging één tot het schrijven van dit verhaal, vorige week dinsdag werd door mijn computertje gewist en daarna heb ik even de moed opgegeven. Terwijl ik nu zo schrijf wil niet meer stoppen, nooit meer stoppen. Deze reis is ten einde maar in mijn hoofd en mijn hart leeft hij voort. Al de overweldigende reacties ga ik nooit vergeten. En ik hoop ook van harte dat zich een vervolg aan gaat doen.. Deze reis was bedoeld als een proefrit en als zodanig is 'ie flink uit de klauwen gelopen, ik heb genoten van elk moment, en wie weet rij ik volgend jaar of over twee jaar écht:
"Op de trekker naar het einde van de wereld en weer terug.. voor Kinderen".
Voor nu laat ik het hierbij, de stand is tweeduizend-vijfhonderdvierentachtig euro, en eenenzeventig cent. En heel veel goede moed !!!
Heel veel liefs, en ik hoop van jullie allemaal nog eens te horen.. Ik zal dagelijks op mijn site blijven kijken, en wie weet wat er komen gaat! Bedankt voor alles, en hopelijk tot snel!
*voor de laatste maal: KOFO, landbouwmechanisatie-bedrijf.. voor een super-trekker!! JANSEN, aannemer (met schilder Slijkhuis) die de kist maakten!! KOEBRUGGE, restaurant... die de filmcamera sponsorden en de verf,en de Unicef en War Child-dinéés.. CABIN.NL, voor het langsbrengen van de digitale fotocamera voor op het net, en de kraanwagen.. ...én voor het sponsoren van de telefoonkosten!! De onbekende diesel-sponsor... WILLEM KLOMP, begeleiding exceptioneel transport.. voor de super-intocht in Amsterdam! MAARTEN DEN BRABER, voor de ongelooflijk mooie web-site.. ERIC VAN DEN BOSCH, voor de Banners.. ROBERT-REINDER .., voor de Hosting..
RADIOPROGRAMMA's: voor alle enthousiaste aandacht en toffe gesprekken vóór én onderweg, en dank voor de telefoonkosten van onderweg die ik bij jullie kan declareren.. BNN radio1, (eerste trekkerrijles, onderweg paar maal, na afloop) DELTA FM, (met mega-enthousiasme élke week, voor, vertrek, onderweg, en tranen toe..) VARA's ontbijtradio,(voor,onderweg,vaak me wakkergebeld maar dat hadden jullie gelukkig niet door..) RADIO Oost, (voor, vertrek, onderweg..) NCRV cappucchino, (in de uitzending vlak voor vertrek) AMSTERDAM FM, (voor, Heinekenplein, en ná..)
TELEVISIE: dat jullie langskwamen, me aan het lachen maakten, enthousiast werden en hele mooie afleveringen maakten.. echt Super! RTL5 5 in 't land, kwam 4keer langs.. (vóór, vertrek, onderweg, en Parijs..) SBS6 Hart van Nederland, 2keer.. (onderweg, en bij inleveren trekker..) RTV oost, 1keer.. (bij vertrek vanuit Vriezenveen..)
KRANT: zoveel artikels, voorpagina's, enthousiastelingen.. super tof! TELEGRAAF, (vooraf met mooie foto bij leemansmolen, op de voorpagina over Parijs!! dank,Jan Colijn) TUBANTIA, hoe vaak weet ik niet (ik was er niet) maar váák! en met mooie foto's.. KOERIER, vaak..wauw! VRIEZENVEENSE courant, vaak..echttof! LEEUWARDER COURANT, (twee hele mooie artikels met foto..) BN de Stem, (intocht in Klundert met super-foto..) FRANCE SOIR, (Anne de Guy so nice to meet you .. keep me posted..) VINGT MINUTE, (never heard from you again, but nice photoshooting..) De plaatselijke kranten in St. Quentin (Mathieu Betrancourt), Hardinxveld, Garderen, boerentijdschrift Limburg..en al wat ik niet weet maar dat wel gepubliceerd is..
.. en alle mensen die ik dank verschuldigd ben en die nog niet vermeld zijn.. bijv. Ans Wolterink, Beb den Braber en Marjan van Rijn van UNICEF Vriezenveen, die me bijstonden op de boerenmarkt, bij vertrek, onderweg met berichtjes en bij ontvangst in Amsterdam en Vriezenveen.. Dankzij hun hebben veel mensen in de buurt me geponsord.. je kan niet trekkers schilderen met kinderen en geld inzamelen tegelijkertijd.. stichting BEESTENBENDE, en dan met name Wilfred van de Peppel en Philipp Ziegler die enorme catalysatoren waren bij opstart van deze hele actie.... BRENDA PYLE, die binnenkort naar Afghanistan gaat om daar een school op te starten in een moeilijk bereikbaar district..Ik draag je een enorm warm hart toe, en had zo graag ook geld voor jou ingezameld, had ik maar meer gehad, of eerder over je gehoord.. (dit plan ging zo snel van start..en mijn doelen waren al bepaald) BUENE ZIEUWA, zo ook voor jullie.. ik kende jullie nog niet, wie weet wat er in de toekomst komen gaat.. .. Mijn ouders die met gepaste afstand toekeken, in Parijs me stonden op te wachten, en honderden foto's voor me ontwikkelden..en meer.. ..en Oma, die zich kranig gehouden heeft en alle telefoontjes van radio en tv ontvangen heeft en doorgesluisd naar mij toe zonder morren terwijl ze zich ondertussen dood-ongerust maakte. "Als er niks gebeurt onderweg, zal het allemaal wel goedkomen.. daar bid ik voor", zei ze tegen de televisie bij mijn vertrek. ..en natuurlijk Diederik en Gideon van 5 in 't land, die namens iedereen getuige waren bij mijn grootste belevenissen..Parijs.. en het was leuk om jullie mee te maken en ik heb flink gelachen onderweg, en tijdens het eten.. ..mensen van Delta FM, voor het wekelijks contact en...wie weet tot op jullie tv-zender met de documentaire.. ..Ellen..Pauline..van War Child, wat zijn jullie heerlijkenthousiast! ..En Joanne van Unicef, tof dat je helemaal naar Amsterdam kwam om een symbolische cheque in ontvangst te nemen.. en dat jullie schreven onderweg..hopelijk op een vervolg in de toekomst.. ...én Marinaatje Poel, de journaliste bij aanvang door wie het hele balletje ging rollen..je bent een heel bijzondere vrouw en ik kom je snel je broodje camembert brengen...tot gauw!
Afscheid valt zwaar maar het moment is daar. Hopelijk tot heel gauw, ..en vergeef me al mijn taalfouten, 'k ben daar niet zo'n kei in; juiste taal uitkramen..
Manon.
(see you in my dreams or maybe sooner)
....