| 
|
Sneeuw!!!!
Foto's: Joost van Wilgenburg
De situatie met mn ogen is heel spannend voor me. En hoe rustig ik het ook aan moet doen, NIETS kom me ervan weerhouden afgelopen zondag als een gek met Biba het Vondelpark in te rennen en rond te kijken naar al die sneeuwpoppen, mensen-kinderen, dieren. Wauw, ssssneeuw!!!
Sneeuw op mn deurbel in Amsterdam
De Afrikaanse Biba ziet voor 't eerst in haar leven bevroren water...uitgelaten
Wat een schoonheid, wat een mooi werelds wonder he!
Hele fijne vrolijke Kerstdagen gewenst, en een sprankelend gelukkig Nieuw Jaar!!!
Manon.
&Biba;
Gepost op 2009-12-23 00:00:00 door
Slang...
Ik zag een slang in Almelo. Hij lag midden op de weg.
Het moet een adder zijn, dacht ik. Andere slangen heb je niet hier in Nederland.
Het zijn mijn instincten die nog altijd graag hun werk doen. Die ook denken (na al die angstrelativerende-want-angst-is-vrijwel-nergens-goed-voor- gedachtes van onderweg); arme slang, je zal wel in de war geweest zijn. Om zo te verdwalen en hier aan je einde te komen, midden op straat in Almelo.
Twas vast geen slang die ik zag vanavond, maar 'more likely' was 't een V-snaar die ik zag.
Maar ik kon 't niet helpen, mijn gedachten, en ik stond op scherp!
Ik keek het nieuws vanavond. Het ging over een zware gevangenis en hoe ze een gangster probeerden over te halen om met zijn bende te kappen.
Het was raar maar ik had mededogen met hem, en ik voelde zijn innerlijke strijd.
En ineens voelde ik ook iets van 'n eigen trots in mezelf opwellen; jezus, ik doe niet voor die man onder qua mentale zelfcontrole. Echt niet!
(Bizarre gedachte)
Ze lieten de man filmpjes zien van andere mannen die vertelden hoe blij ze waren gestopt te zijn en hoe ze nu een relaxed en luxe leven leefden, konden genieten zonder al die stress en angsten en al dat bikkelen, hoeveel fijner en beter hun leven nu was. En de man onderbrak de sessie en zei tegen de agent: 'kappen nou..... Je probeert me erin te luisen.'
En de agent zei achteraf in de camera: 'zag je hoe hij toch emotie had toen hij dat kappen zei? We hebben misschien nog niet gewonnen maar het zaadje is gelegd.'
En ik had -een-soort-van- medelijden met de man in de gevangenis. Want ik voelde verwantschap met zijn strijd om het behoud van zijn doorzettingsvermogen. En hoe houdt je dat in stand als de beproeving zwaar wordt, je al één jaar geïsoleerd bent van de buitenwereld en je maten. En hoe gaat dat bij 2 jaar, 3 of 4? Ik weet 't. Dat is niet niks. Al kan ik niet uitleggen waarom dat niet niks is, of waarom andere 'lossere' contacten dat gemis nooit kunnen vervangen. En als je je eigen innerlijke motor oppeppen dus zelf moet zien te doen? Als je best graag zou kiezen voor persoonlijk gerief, comfort en ontspanning maar het 'groter doel' in 't oog wil en ook moét houden anders dan kom je 'er' niet. Hoe je soms gaat denken welk groter doel? Waarheen, waarvoor ook al weer, waarom maak ik 't me eigenlijk zo moeilijk? Dan is er maar een oplossing waarvan je hoopt dat hij de juiste is voor 't behoud van je doorzettingsvermogen, dan kap je alle afleidende gedachtes af, terwijl je natuurlijk toch nog niet weet wie of wat je uiteindelijk belangrijker vind, jezelf of het groter en hoger doel. En je weet dat de waarheid geen dingen buitensluit, en dat die twee dingen samen horen te gaan, het een niet zonder het ander, maar hoe bereik je dat gevoel van harmonie? Welke keuzes moet je daarvoor maken?
De vragen van de reizende jaren.
De vragen die iedereen zich stellen zal die de weg loopt richting zijn of haar 'schijnbaar onmogelijke maar toch mogelijke'droom.
En voor mij nu in Nederland zijn er ineens andere zenuwen dan onderweg, omdat ik terug ben maar me nog geen houding weet in vele zaken, al weet ik dat dat vanzelf toch wel weer aan me zal groeien, de juiste fijne houding. De rust.
Maar nu?
Nu.
Stilte in de storm.
In de storm.
Er middenin.
Even rust, een paar minuutjes.
Echte rust is het niet, er woedt een storm buiten, ik sta er middenin. Daar geniet ik ook van, ik hou van waaien. Ik geniet die storm maar moet ook even anders blazen soms, pfffff. Losss. En dan, me mee laten voeren op de wind en tegelijkertijd koers bepalen.
Ik begin langzaam een beetje te aarden in Nederland, al ben ik nog altijd onderweg.
Ik was gaan settelen in het onderweg zijn, nu settel ik weer langzaam in m'n nieuwe leven hier. (Waarvan ik nog geen idee heb hoe het precies gaat lopen, maar ik troost me met de wetenschap dat eigenlijk niemand dat weet.)
Gepost op 2009-12-15 00:00:00 door
MoMo...
En een kleine, ook Engelstalige puppy-update van Mar:
Tractor dog Biba has lovely puppies that are now growing up with Mar in Cape Town. She sends me emails about heir progress.
Three of them are still looking for a loving home! It's a difficult time in SA to find a puppyhome as the Holidayseason's starting and people plan holidays and getaways...
‘t Zwartje, must be one of the most intelligent dogs I have met and surely defies the opinion that dogs do not have the capacity to reason….last Saturday during a supervised exploration ‘lesson’ this ten week old pup fell into the swimming pool. Instead of panicking this agile pup gripped the edge of the pool with her front paws then expertly swung a hind leg up, over and ….out she was. An amazing feat.
The following day she actually returned to the pool. Lying on her tummy she stretched out a front paw and lightly patted the water. She then slowly dipped her paw into the water a few times, watching closely as it disappeared under the water. Satisfied with whatever conclusion she arrived at, she got up and walked off. What was that all about?
I was so proud of her……….so it really pains me to have to admit that only hours later this same brilliant pup had her head caught under the stove……………..
M
Gepost op 2009-12-01 00:00:00 door
Ogen als Dracula...
(Hihi, spannende titel...)
Omdat ik op Zuidpoolexpeditie ga, had ik na lang overdenken vorig jaar mijn ogen laten laseren in Zuid-Afrika. De reden was simpel, bij -48 kan je geen contactlenzen dragen en ski-brillen op mijn sterkte kosten een vermogen. Dus besloot ik voor dat geld mn ogen te laten laseren opdat ik zelfs in de ergste nood tijdens de expeditie in ieder geval zou kunnen ZIEN, en als extra plus wellicht ook de komende 20 jaar geen bril of lenzen nodig zou hebben. Een investering in mijn veiligheid en welbevinden, zo zag ik 't, persoonlijk..
Een gerenomeerd bedrijf in Kaapstad, door velen aan me aanbevolen. Ze gaven zelfs garantie; als 't niet goed is, je ogen toch weer enigszins naar oude staat terugkeren dan opereren we je binnen een jaar nog eens. Dat moest bij mij dus gebeuren, en omdat ik niet zoals gedacht een jaar in Kaapstad bleef onderging ik die tweede behandeling in mijn verblijf van 4 weken daar in september tijdens de tractor-problemen actie.
Nu blijkt dat ik na die behandeling een acute MLK heb ontwikkeld. Een ontsteking die zeer zeldzaam is waarbij witte bloedlichaampjes proberen 'je oog te redden' en dus littekenweefsel en 'n ontsteking vormen.
Dit is niet gezien door de praktijk die me behandelde. Al meteen na de operatie was ik erg lichtgevoelig.
De afgelopen 3 weken werd het zo extreem dat ik eigenlijk niet meer kon autorijden bv, omdat mijn ogen van 't minste licht dichtschieten zonder dat ik ze kan stoppen.
Met zonnebril op, pet op, en zonneklep in auto naar beneden probeerde ik 't aanvankelijk tóch maar bevond 't levensgevaarlijk.
Mijn ogen zijn zo gevoelig dat zelfs 's avonds elk licht me te fel is.
Ik voel me dus eigenlijk een soort graaf Dracula die het licht niet verdragen kan. Heel vervelend als je mensen niet meer aan kan blijven kijken omdat ze te 'licht' zijn. (grinnik)
Dankzij Marco van Gezond Management werd ik vorige week verwezen naar een arts.
Ik ben hem dankbaar want ik was de afgelopen weken niet zo met mezelf bezig maar meer met Emmy, de begravenis, en de 'belangrijke, werkelijk gewichtige' zaken van het leven...
(Bovendien kreeg ik ook nog te maken met de (dé?) griep en een ucute kiesontsteking daarna waarvan bleek dat die de afgelopen 3 jaar een langzame dood was gestorven en nu voelde ik dus niets meer van het uitboren, meevallertje bij pech. Nu kan ik dus wel na twee jaar eindelijk ook weer met mijn rechterkant van gebit kauwen. Niet schuw van boerbikkel gedrag, ikke.)
Eergister had ik een afspraak bij een kliniek en ze konden de tests bijna niet doen omdat mijn ogen niet naar lichtgevende schermen kijken willen, laat staan in lampjes.
Ik dacht dat ik slechts een 'droge ogen behandeling' zou krijgen maar werd met spoed doorverwezen naar het AMC. Veel wilden ze me niet zeggen maar wel dat het zeldzaam en serieus is, en wellicht niet helemaal recht te zetten.
Ik vroeg de arts nog naar de blijvende gevolgen, want op de Zuidpool met al haar sneeuw wil je niet te lichtgevoelig zijn. Toen ze het woord Zuidpool hoorde draaide ze zich bruusk om:
'Wanneer?' vroeg ze. En met dat woord hoorde ik ook een andere zin; 'zet dat voorlópig maar uit je hoofd jongedame!'
Eigenlijk zou ik nu ongeveer vertrekken, maar ik antwoorde kort: 'Hopelijk volgend jaar november.'
Ze keek me aan met een nadenkende blik die leek te zeggen dat dat misschien wel zou lukken.
Heftig.
Ik heb ook veel geluk bij 't ongeluk.
De witte cellen die mijn oog proberen te beschermen hebben geen rare 'wasbord-wegdek-achtige' strengen gevormd, anders zou ik nauwelijks meer kunnen zien. (half lachend dacht ik: gelukkig ja, want wasbordwegdek zag ik al in overvloed de afgelopen 3 jaar!!)
Mijn zicht is dus wel helemaal scherp, ik kan alleen HELEMAAL NIET tegen licht...
Nu ben ik begonnen aan een kuur, en volgende week MOET ik weer naar 't AMC. Dan gaan ze verder kijken wat te doen.
T was wel grappig de onderzoek-ochtend. Omdat het schijnbaar zo zeldzaam was wat ik heb, riep de arts de andere chirurgen, en artsen in opleiding, er ook bij om te komen kijken. ('Moet je haar ogen eens zien!')
En stuk voor stuk 'Oeh' en 'Aaah'-den ze terwijl ze me in mn ogen keken. "Ja, heel mooi en goed te zien!" bevestigden ze allemaal.
Fijn dat ze 't mooi vinden.
Is 't toch nog een beetje leuk!
Hmm, denk....
Hieronder een fotootje:
(die kreeg ik mee;)
Je ziet mijn iris met de snee van de operatie. En daarnaast een licht vlak dat troebelig is: dát is mijn hoornvlies, en het hoort glashelder te zijn. Wat 't dus niet is.
Nou.
Zo belandt 'tractormeis' steeds weer in andere onverwachte en vaak spannende avonturen...
(wordt vervolgd;)
Gepost op 2009-11-26 00:00:00 door
Dit schreef een dierbare tractor-vriend als reactie, hoe treffend:
Soms, bij het overlijden van een dierbare, daalt een diepe stilte over de wereld. Alsof tijd en beweging zijn vastgelopen in een eindeoos moment.
Op zo'n moment schieten zelfs woorden tekort om liefde en gemis tot uitdrukking te brengen en is er alleen de liefde zelf.
Aan ons, de overlevenden, de taak hun werk voort te zetten. Wij zijn sterker doordat zij er waren. Laten we tonen het vertrouwen waard te zijn.
Gepost op 2009-11-21 00:00:00 door
